Looking Back and Moving Forward Froi Dencio 01:43

I summon all the forces of the Universe! Be great 2016!
(Nung minsang gumala ako sa Kublai Art Garden.)

Travel. Work. Land. Sea.

Four words to sum up my 2015. Last year may not be as exciting as the previous years for me but it was, unique in its own way. I was able to travel as far as Mindanao, worked with the best people I have met so far, strengthened bonds with friends both online and offline, and spent quality time with my family despite the limited number of vacation days on land. However, my life last year was not always at the zenith.

I spent most of my time at sea, where I experienced the lowest point in my life so far.

I reflected on life and attempted to make a sudden change.

I procrastinated time and time again and regretted the outcomes afterward.

I still went to the alternate universe I had created and sinned.

2015, I guess, made me realize that I have to take a closer look to my actions. It made me rethink about what I want to do with my life. That I need to change my way of doing things, start looking at the world in a new perspective and live life to the fullest. That I need to learn as much as I can and make good use of knowledge to make sound decisions.

Last year may already be in the past but it paved way for improvements in 2016. More than long list of resolutions, it made me think of things to look forward to this year:

Continue reading non-fictions.

Collect books on religion, history, maritime and language.

Strengthen my relationship with God.

Meaningful travels with people who matter.

Live, Love and Laugh.

At Twenty-three Froi Dencio 23:29

I remember the time when I was young.
When I looked at the world in awe,
when I read books and traveled far.

I remember the time when my curious mind would ask.
How come stars form figures in the sky?
How come we have day and night?

I was full of questions then and was eager to learn.
I would read and read and read.
I would ask anyone about anything.

And then the time came when everything turned different.
I continued to ask not anyone, but just myself.
I have traveled far but found no relief.

What happened to that young child in me?
What happened to those good old days?
What happened to awe and curiosity?


And then I would wish to go back to the time when I was young,
When books are enough to reach distant lands;
When simple answers are enough to satisfy my mind.





Photo: Google Images

Being Dark is Awesome Froi Dencio 22:43

          Nognog. Charcoal. Tar. Negrito.

          I get it. My complexion is a bit darker than other people's. In different shades of brown, I stood on the darker side. People usually notice the color of my skin whether I just met them for the first time or after some time. On several occasion, I get ridiculed for it, especially during my childhood years. When I grew up and went to high school, things got even worse. My skin tone turned out to be one of the reason of my growing pains as a teenager. I can still remember the time when somebody sent me a hate letter, addressing me as the "black man" of  Freshman Eagle.

         So much with the scorn tease at school, even some of my family members make fun of me simply because I look darker than the rest of the clan. For instance, during our family reunion, one of my titas would make me sit beside my fair-skinned cousin just to emphasize to everyone "how fair my cousin is." Of course, everyone won't come up with that single conclusion in mind. They still looked at me mockingly and I would feel like I am the darkest person alive.

          I told myself that I've had enough when I went to college. So I started applying all sorts of cream on my face, only to incite hostility upon my facial pores. I would wake up everyday with a fresh bunch of pimples that seemed to appear out of nowhere. The rest of my day would become a total mess, with me becoming self-conscious every minute because of those little devils spewing out secretions of my sebaceous gland.

         With things becoming worse, I stopped using those creams that are supposed to turn my skin fairer and magically make me gwapo. I'll just let my color be the way it is. After all, I don't want to look like an endangered species of  monitor lizard walking around the school premises.

         I managed to boost my self-confidence after accepting the fact that having a dark complexion doesn't define the person you really are. The color of your skin, no matter what it is, is not the measure of your worth as a human being. I keep on repeating this to myself every time people make sarcastic remarks on how dark-skinned I am. I tried to stay cool. Though I still feel bad at times, I was able to shake their comments off.

         Fast forward two years after college, I was on board the training ship Spirit of MOL. There, I met people of different nationalities and culture. Russians, Ukrainians, Indians, Indonesians, light-skinned and dark-skinned. Our group was so diverse in color that even my classmates didn't bother to notice me at all. The shade of anybody's skin never turned out to be an issue or an object of derision.

         My experience as a cadet on the training ship made me realize two things on skin color and Filipino society. First, skin color is merely a portion of genetic make-up that varies from one person to another. It will never be the determining factor of your own worth, or limit you to attain things in life. Second, Filipinos still revere the idea of having a white skin. Majority still have obsession on a whiter complexion and often equate it to beauty. Take it from numerous ads on whitening products that never fail to catch the attention of most people in our society. 

         I also noticed that it was my Filipino classmates who used to tease me about my skin color before we were on the training ship but it was my Russian classmates who appreciated my complexion. One of them even told me that I should go to Russia, because girls would definitely dig me there.

          Our society may not teach us to be proud of our own complexion, but I believe that we should uplift ourselves by not clinging to the idea that having any skin shade will mold our own fate. It's not our passport to success. What really counts is the unseen qualities of a person that prompt him to act with such dignity and endeavor to accomplish his dreams and live life to the fullest.

           I still get some jokes on how dark I am. Nognog, charcoal, tar, negrito, etc. I even receive funny gestures sometimes (my friends would wipe their hankies on me every second week of January). I don't get hurt, but when I think I had enough, I just tell them to stop stating the obvious or check the color wheel pag may time.

           Being who you are is awesome. That awesomeness includes all the aspect of yourself, even your physical appearance or skin color. And when my complexion becomes the main topic of any conversation, I always express my pride of having a skin color that marks my Filipino roots. That having a dark color, like any other color, is simply awesome.

Sofia Froi Dencio 02:49

“How much? Quanto?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“That's expensive huh! Couldn’t it get any less?”

“Que?”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“But that's already in euros! Entiendo Ingles? Habla Ingles?

“No. No intiendo, no habla. Pero siento cinquenta es bueno para ti. Es bueno para mi.”

“What? Yo no intiendo. Yo hablo y intiendo Español un poco. Can I just speak English here?”

“Que?”

Ngumiti siya. May sinabi pang ibang hindi ko maintindihan. Ngumiti na lang din ako, sinubukang magsalita ng Ingles. Walang pagbabago. Hindi niya ako maintindihan. Limitado lang din kasi ang salitang Espanyol na alam ko. Muli siyang nagsalita, itinuro ang madilim na pasilyong malayo sa kinauupuan naming dalawa. Habitación, iyon lang ang naiintindihan ko. Kwarto. Mukhang ipinapahiwatig niya sa akin na mas mabuti kung sa kwarto na lang kami mag-usap.

Natatawa ako sa sarili ko. Bakit nga ba ako nakikipagtawaran sa babaeng ito? Sa pagkakaalam ko, pumunta kami dito sa bar upang uminom ng kaunting cerveza, at magpalipas-oras. Nang umupo kami at umorder ng maiinom, nagsimulang lumapit ang mga babaeng nakatambay kanina sa may malapit sa pintuan. May ilang umupo sa tabi namin, nakipagkwentuhan.

Me llamo Sofia. Y tu?

Ahh. Hola Sofia. My name? I am Froi. Me llamo Froi. Sinusubukan kong hukayin sa pinakasulok ng utak ko ang mga salitang iyon.

Kahit na madalas ay hindi ko siya maintindihan, nakukuha ko pa ring maunawaan ang ilan sa mga salitang binibigkas niya.

Taga-Ecuador daw siya. Dalawampu't dalawang gulang. Napadpad at nanirahan dito sa Barcelona simula nang siya ay dalagita pa lamang. Mas mabuti daw ang buhay niya dito, mas maayos, kumpara sa pinagmulan niyang bansa. Marami pa siyang sinabi, at karamihan doon ay hindi ko maintindihan.

Lumipas ang ilang minuto at napagod na yata siya sa mga pambungad na kwento at salita. Dinampi niya ang kaniyang mainit na labi sa pisngi ko, at may ibinulong na mga katagang di ko maunawaan. Naramdaman ko din ang dahan-dahang paglapat ng didib niya sa braso ko.

“Sofia, what are you doing?”

“Que?”

Humagikhik siya. Tanong lang din ang sinagot niya sa tanong ko. Muli siyang nagsalita ng Espanyol, at napagtanto ko na iyon ay tungkol sa kung magkano ang presyo kung ikakama ko siya.

“Sige na Froi, ako na sasagot niyan kung isandaan lang,” si Fitter.

“Okay 'ter, kakausapin ko muna kung papayag.”

“Quanto Sofia?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“Ayaw 'ter, gusto talaga wanpipty.”

“Sige lang, kausapin mo lang yan at mapapapayag mo din yan.”

Muli kong hinarap si Sofia. Inaalok ng isandaan. Hindi pa rin siya pumapayag, kaya pinagmasdan ko na lamang ang natutunaw na yelo sa inumin ko habang patuloy niya akong sinusuyo sa gusto niyang mangyari.

Napansin siguro niya na natahimik ako kung kaya't lalo siyang lumapit sa akin. Sa pagkakataong ito, tinuturo niya ang kanyang pisngi at niyayang akong humalik sa kanya.

Magiging masyado naman akong antipako kung hindi ko iyon gagawin, kaya't dinampi ko ang labi ko sa pisngi niya. Sa paglapit kong iyon, hindi ko maiwasang mapuna ang amoy ng pabango niya. Pinasidhi niyaon ang pagnanasa kong muli siyang halikan. Maya-maya, may binulong siya sa akin.

“Vamos a cuentas.”

 

“What Sofia? Que?”

“Yo y tu...en la habitación.”

Pagkasabi niya noon ay agad na kinuha ang mga kamay ko at nilagay iyon sa dibdib niya. Ito ang pangalawang pagkakataon na nakahawak ako ng dibdib ng babae. Mabilog ang mga iyon, malambot. Nag-init ang pakiramdam ko. Parang may dumaloy na kuryente mula sa kamay ko patungo sa buong katawan ko.

“Bueno? Si?”

 “M-muy bien! muy bien Sofia. But I won't if it's one hundred fifty. I should be one hundred. Cien.”

Tinanggal niya ang mga kamay ko sa dibdib niya.

“No cien. Ciento cincuenta.”

Uminom ulit ako sa baso na nangangalahati na sa alak. Wala na. Hahaba lang ang usapan. Hindi rin naman papayag si Sofia sa gusto ko.

 Muli niya akong niyaya at tinuro ang madilim sa pasilyo sa isang sulok ng bar. Ngunit umiling lang ako. Maganda si Sofia, ngunit masyadong mahal. Nagtanong ulit siya kung gusto ko ngunit humindi na ako. Pumunta lang kami dito upang uminom.

Lumipas ang ilang minuto na tahimik ako. Napansin niya iyon at kusa na siyang lumayo at pumunta sa grupo ng iba pang mga babaeng naghihintay sa maalok na customer.  

Habang inuubos ang nalalabing alak sa baso ko, matama ko silang pinagmamasdan. Silang naguumpukan malapit sa may pintuan at patuloy na naghihintay sa kung sino ang maaaring bigyan ng panandaliang kaligayahan.

Sa grupong iyon pinako ko ang tingin ko kay Sofia. Katulad ng iba pa niyang kasama, nakangiti siya ngunit hindi tuwa ang makikita sa mga mata niya. Ang nakikita ko lamang sa kanya ay pagkainip, at pagnanais na umalis sa lugar na iyon.

Sa patuloy kong pagmamasid sa kanya, sa pag-iisip at pagtatanong sa sarili, bigla akong nakaramdam ng panlulumo.

 

Virginity Blues Froi Dencio 17:54

      “Noy, virgin ka pa ba?”

      Dyahe ang tanong na yan. Sa bawat kontrata ng pagsakay ko sa barko hindi maalis-alis ang tanong na iyan. Porke ba bata pa ako at ilang beses pa lang ako nakasampa kailangan na akong paulanan ng mga tanong na may kinalaman sa mga ganyan? Minsan nakakainis na lang ang paulit-ulit na pagtatanong nila kahit na sinasagot ko naman ang mga iyon. Napapatanong din tuloy ako kung ang anumang pangyayaring may kinalaman sa virginity (ko) ay may malaking epekto ba sa pangaraw-araw nilang buhay. O kailangan lang talaga nilang maging updated dahil isang giant leap for mankind iyon, sakaling hindi na nga ako virgin.

      Noon pa man inihanda ko na ang sarili ko sa mga ganung tanong. Sasagutin ko sila. Sasabihin ko kung ano ang totoo para wala nang mahabang usapan. Pero sa halip na tumigil lang sa sagot ko sa tanong nila, mas lalo pa akong inuusisa. Mas marami pang mga follow-up questions. Mas lalo pa silang naiintriga. Hindi ko rin minsan maiwasan na maalaska.

      Kung iisipin hindi naman malaking bagay iyon. Ang pagtatanong at pang-aalaska nila. Kaya ko namang harapin ang bawat salitang binibitawan nila. Ang nakakainis lang talaga ay ang paulit-ulit na pagbanggit nila tungkol doon. Nakakarindi. Nakakakulili sa tainga.

      Katulad ng isang beses na nakasama ko ang isang crewmate sa trabaho. Dahil siguro wala ng maisip na mapag-uusapan, binuksan na naman niya ang topic na may kinalaman sa tanong sa taas. Na sa pagkakaalala ko, napag-usapan naman nung nakaraang araw. Habang pinipilit ko na magpokus sa ginagawa ko, nakaramdam lang tuloy ako na kailangan kong sagutin ang tanong niya. At dahil mas matanda siya sa akin, sinisikap ko na magpakita ng respeto hangga’t maaari.

      Sa simula tinanong niya ako kung virgin pa daw ba ako. Sinagot ko naman ng matipid na “oo”. Hindi daw siya naniniwala, kaya inulit ko ang sagot ko. Kung nakahawak man lang ba ako ng ano, dagdag niya. Sinagot ko ng hindi pa talaga. Ang hina ko raw. Mahina saan? Sa isip-isip ko. Sunod niyang tanong ay kung may girlfriend daw ba ako. Sinabi kong wala. Huling girlfriend ko two years ago. May pagkapilosopo na ang huling tanong niya: kung lalaki daw ba talaga ako.

      Great. Just when I thought Neanderthals died 40,000 years ago, here I am talking to one. Anyare? Panong nakasurvive? Gusto ko sanang sabihin sa kanya na why not go back to your cave and shut yourself to promote World Peace?

      Siyempre naman, sagot ko. Dinaan ko na lang din sa tawa ang pagkainis. Iniisip ko na kailangan mo bang gumawa ng mga bagay-bagay, maging ‘normal’ sa mata ng iba para may mapatunayan ka? Sa sarili kong pananaw, hindi. Hindi ko kailangang gawin ang labag sa paniniwala ko o ipilit ang sarili ko sa pagkakaroon ng relasyon upang patunayan na ganap na seaman ako o lalaki ako. Ang lagi kong isinasaisip, may tamang panahon para sa mga bagay-bagay at mas kilala ko at hindi ng ibang tao ang sarili ko.

      Nakakalungkot lang isipin na hindi lang isa o dalawang kaso ng pagkakahon ang ginagawa ng ilan sa kanilang kapwa. Hindi lang ako ngunit mayroong iba pa ang minamata dahil sa mga pinipili nilang gawin sa buhay nila. Na kung wala ka pang karanasan sa seks (sa ganitong edad), olats ka. Na kung olats ka nga, hindi ka nila kikilalaning kabilang sa grupong binigyan na nila ng standard sa lipunan. Plus points pa nga daw kung lalaki ka at may experience o naka-experience ka na. The measure of masculinity daw. The hell. Kung sinuman ang nagpasimula ng ganitong kaisipan, congrats. You can now die a slow and gruesome death. De, joke lang.

      Tawagin na akong demure, old school, sissy, korni, cheesy o kung ano pa man sa sasabihin ko, pero hindi ba’t di hamak na mas exciting ang intimate moments when shared with someone you love, at alam mong siya na nga talaga ang makakasama mo habambuhay? Minsan natatawa ako sa sarili ko dahil sa pagkakaalam ko, madalas na mga babae lang ang may malaking pagpapahalaga sa mga love and intimacy things na yan, at nararamdaman ko na mahalaga rin sa akin ang ganung mga bagay. Siguro dahil lumaki ako sa pangaral at natutong panghawakan ang prinsipyo ko sa buhay, pati na ang pagsisikap na magkaroon ng mataas na standard of morality.

      Kung virgin pa ba kamo ako? Oo ang sinasagot ko. Mas mabuti nang magsabi ng totoo kesa takpan ang sarili ko may mapatunayan lang sa ibang tao. Sa lipunang tumitingin hindi sa kabuuan ngunit sa isang bahagi lang ng pagkatao, mahalagang magkaroon ng kumpiyansa sa sarili at paniniwalang hindi nagpapatinag sa sistemang gawa ng mga mapangmatang tao. Inaasahan ko pa rin na sa mga susunod pang kontrata, makukulili at maririndi ako. Sige lang. Immune naman na ako.

When Comment Threads Become Platforms for Clash of Ideologies Froi Dencio 22:17

 

    Hindi ako mahilig makipagtalo tungkol sa paniniwala ko. Napapansin ko rin na hindi maganda ang pinapatunguhan ng pagtatalo at pagpipilit ng paniniwala. This time, natrigger lang talaga ang pangangatwiran ko sa pagiging arogante ng ibang tao.

   Sipleng picture lang tungkol sa pagkakaiba ng Canonical at Apocryphal books, napunta sa pagtatalo tungkol sa Church tradition.

    Fired-up si ser, andaming sinabi. Sino kaya itong unang nagdeviate sa point ko?

 

      Napapaisip pa rin ako kung sasagutin ko ba ang mga tinuran niya. Kung magpapadala ako sa agos ng diskusyon, I would be no different from those people na nakikita ko sa mga online discussions, making their stand, pinpointing their own belief as the light of righteousness  at minsan irrational na sa mga pinagsasabi nila.

    Naku talaga. Ewan ko nalang.

Labindalawang Kawirduhan Froi Dencio 10:01

      Sa tuwing sasapit ang kaarawan ko, hindi ko maiwasang makadama ng pagkabalisa. Para akong natutuwa, na natatakot, na nalulungkot na nananabik. Parang katulad lang ng nadarama ko sa tuwing sasapit ang pagtatapos sa paaralan.  Matagal ko nang napapansin iyon, ngunit tulad ng lagi kong ginagawa, pinapabayaan ko na lang na matapos ang buong araw. Lumipas na nga ang dalawang dekada ng buhay ko at laging ganun ang nararamdaman ko.

      Marahil, isa lang iyon sa mga kawirduhan ko. Na minsan, gusto kong mabago at matanggal sa sarili ko. For a better me. Kaya minabuti kong isa-isahin ang mga kawirduhang iyon, at labindalawa pa lang ang pumasok sa kukote ko. Siguro, meron pang iba na di ko napapansin sa sarili ko, ngunit napapansin ng ibang tao. Eto ang mga iyon:

      1. Takot ako sa dugo. Hindi yung tipong takot na makakita ng tumutulong dugo sa isang maliit na sugat. Kaya ko pa yun. Pero yung labis na pag-agos ng dugo, lalo na kung sa katawan ko galing, para akong napaparalisa. Nanlalamig ang katawan ko at nandidilim mga paningin ko.

      2. Hindi kumpleto para sa akin ang fruit salad kapag walang sahog na cheese o cherries. Ugali ko rin na halukayin ang salad para hanapin ang mga iyon.

      3. Hindi ako marunong kumain ng isda ng maayos. Lalo na ng bangus. Kung ang ibang tao ay nakakain na tinik lang ang natitira, marami naman akong nasasayang na laman ng isda.

      4. Mahilig akong mamigay ng mga small gifts, kahit walang okasyon, lalo na kapag malapit sa akin ang tao. Madalas, pinipigilan ko ang sarili ko na gawin iyon dahil baka bigyan ng ibang kahulugan ng binibigyan ko.

       5. Wala akong kahilig-hilig sa outdoor games o sports. Olats lang ako kapag sinusubukan kong sumali sa mga ball games. Kahit na ganun, naipasa ko ang PE sa college na mga recreational games. Para sa akin, isa pa ring misteryo iyon.

      6. Kapag may kinakausap akong tao sa unang pagkakataon, hindi ako tumitingin sa mata niya. Napapansin ko na lang ang sarili ko na lost in thought habang nakatingin sa mga ngipin niya. Oo mga ngipin niya. Hindi ko alam kung may parte ng sarili ko na dentista looking for cavities o likas na mahilig lang ako sa ngipin.

      7. Malaking turn-on sa akin ang babaeng may angst. Yung tipong ill-tempered at maikli lang ang pasensya. Yung out-of-this-world kung magexpress ng pagkabadtrip. Parang female version lang ni Bertong Badtrip.

      8. Wala akong fashion sense, o sabihin na nating nangangailangan ako ng fashion intervention. Kung anong meron akong damit okey na, basta me naisusuot. Hindi rin naman akong mahilig mamili ng damit pamporma.

      9. Kapag naiinis ako sa isang tao, lalo na sa workplace, naiimagine ko ang sarili ko na sinasapak o pinapalo ng dos por dos ang taong kinakainisan ko, lalo na yung mga ipokrito. Pasalamat na lang ako at biniyayaan ako ng mahabang pasensiya at pagpipigil sa sarili.

      10. Hindi ako nakakatulog sa gabi kung wala akong kumot. Di baleng walang unan at tandayan, basta me kumot, solb na ako.

      11. Binubura ko agad ang mga pornographic files sa laptop kapag tapos ko nang mapanood. Hindi kase ako mapakali kapag alam kong me ganun ako computer.

       12. Obsessed ako sa relationship na kung tawagin ay friendship. Masyado akong concern sa mga itinuturing kong malapit na kaibigan at dumadating sa puntong nakikialam na ako sa buhay nila. Sinisikap ko na ring iwasan na magkaganoon, dahil ilang beses na rin akong nawalan ng matalik na kaibigan.

      Kaarawan ko pero nasa pwerto kami para sa loading operation. Ayos lang, matatapos naman ang araw ng di ko napapansin. At hindi rin naman ako mahilig mag-celebrate ng araw ng kapanganakan. Siguro isa rin yun sa mga kawirduhan ko, bilang ako.

Diez y Seis (Part Two) Froi Dencio 18:26

 

      Saglit akong tumigil at dahan-dahang tumayo mula sa pagkakaupo. Inangat ko siya mula sa kandungan ko, at muling ihiniga sa sofa habang pinoposisisyon ang sarili ko na nakaharap sa kanya. Muling naglapat ang mga lab namin, at naging mas malikot ako sa pagkakataong ito. Gumapang ang labi ko patungo sa kanyang tenga, bumaba sa kanyang leeg at napansin ko ang bahagya niyang pagkagulat; na marahil ay dahil sa kiliting dulot niyaon. Mas umilalim pa ako patungo sa kanyang dibdib at nakaramdam ako ng init mula sa sarili kong dibdib patungo sa ibabang bahagi ng aking katawan. Halos marinig ko na ang pagtibok ng puso naming dalawa na tila mas bumibilis sa bawat kilos na gagawin ko. Gumapang ang mga kamay ko patungo sa bewang niya. Froi Dencio. Just what the hell are you doing?

     Bigla akong natigilan. Nilamon na ako ng kaba na unti-unting naging takot. Takot na di ko maipaliwanag noong mga panahong iyon. Tumayo ako at nagkunwaring tumingin sa aking relo na nagbigay ng munting liwanag sa gitna ng dilim. Binasag ko ang katahimikan.

     “Trish, mukhang masyado na tayong late. Mabuti siguro kung ihahatid na kita pauwi sa inyo.”

     Dahil madilim at hindi ko maaninag ang mukha niya, hindi ko alam kung ano ang naging reaksiyon niya sa kinilos ko. Nakatanggap lang ako ng matipid na sagot mula sa kanya.

     “Ok.”

*****

     Wala nang tricycle sa mga oras na iyon, at dahil isa at kalahating kilometro lang naman ang layo nga bahay nila mula sa bahay nila Andrew, minabuti na lang naming maglakad pauwi. Tahimik kami habang naglalakad. Pareho kaming malalim ang iniisip. At marahil tulad ko, tumatakbo pa rin sa isipan niya ang nangyari kanina bago kami umuwi.

      Sinusubukan kong balikan ang nangyari kanina. Ang maririing mga halik. Ang bigla kong pagtigil. Iniisip ko kung bakit ako napatigil. Kung bakit ako kinabahan at natakot. Perhaps, subconsciously, I was actually afraid of the hazards of premarital sex, like babies. Or maybe, during that time, I was just so lame at getting laid.

     Anuman ang naging dahilan, aminado ako ngayon na may bahagi sa akin ang nanghihinayang. Nanghihinayang sa isang bagay na naganap sana kung hindi ako nadala ng takot. Sa kabilang dako, may bahagi pa rin ng pagmamalaki sa sarili, dahil sa edad na labing-anim ay nagawa kong hindi gawin ang isang bagay na marahil ay gagawin ng ilang kabataan sa ganoong edad, sa ganoong sitwasyon.

*****

      Sa ngayon, sa tuwing tatawag ako sa bahay, lagi ko nang inaasahan ang mga paalala ni Mama tungkol sa pag-aasawa. Madalas din niyang kinukwento ang tungkol sa mga kabatch o mga anak ni ganito o ni ganyan na maagang nakapag-asawa. Dahil siguro sa mga sitwasyong tulad noon kung kayat ganoon nalang ang pagpapaalala niya sa akin ng “anak, hintayin mo munang matapos ng pagaaral ang dalawa mong kapatid bago ka mag-asawa ha?” Na pabiro ko namang sinasagot ng “wala ngang gelpren ngayon Ma, tapos asawa agad?” Bagaman minsan ay napapatawa na lang ako sa mga paalala niya, alam kong para rin sa akin at sa pamilya namin ang mga iyon.

      Bawat taon, patuloy pa rin ang bilang ng maagang nagdadalang-tao at nagkakapag-asawa sa lugar namin. Marami ang hindi pa nakakapagtapos ng hayskul subalit may karga nang anak, at mayroon ding may mga dinadala na sa sinapupunan na mas mababa pa sa labing-anim na taong gulang. Tulad ng Sapang-Kawayan sa dokyumentaryo ni Kara David, alam kong isa itong suliranin na kinakaharap ng aming bayan. Isang suliranin na patuloy na umiiral at nagkukubli sa mukha ng matiwasay naming lugar. Maraming tinuturong dahilan. Kung kani-kanino ibinabaling ang sisi. Katulad ng anumang suliranin sa lipunan, hindi ito basta-basta masusolusyunan. Likas na sa mga kabataan ang pagiging mapusok at hindi ganoon kadali ang pagpigil dito. Bagaman sinisikap ng mga may awtoridad na gumawa ng mga hakbang, abot kamay pa rin ang solusyon. Naniniwala ako na hindi lang isang bahagi ng lipunan ang kailangang kumilos, bagkus, lahat ng bumubuo dito. At malaki ang bahaging gagampanan ng mismong mga kabataan.

     May mga bagay na nagbibigay sa atin ng kaligayahan, subalit maaaring panandalian lamang iyon. May mga bagay na maaari nating piliing gawin kung gugustuhin natin, subalit marapat lang na alam natin ang maaaring kahihinatnan. Sa sitwasyon namin ni Trish, naisip ko na mabuti na rin na walang nangyari sa pagitan naming dalawa. Naghiwalay din kami pagkatapos ng ilang buwan. Nakita ko siya nitong nakaraang taon, maganda ang pinapasukang trabaho, at pinapaaral na rin ang kapatid tulad ko. Minsan, naiisip ko na marahil, iba ang takbo ng buhay namin ngayon sakaling bumigay kami sa kapusukan noon. Masaya ako para sa kanya at sa narating niya. Sa ngayon hindi ako nagmamadali. May panahon para sa mga bagay-bagay. Mas masarap nga talaga siguro ang isang prutas kapag nahinog na.

Send-off Froi Dencio 06:59

 

      “Dencio, dalian mo na. Andito na ako sa Rob Manila. Katatapos lang ng training namin. Ano na? Natext mo na ba yang high school batchmate mo na i-memeet natin?”

    Text message ni Ericson. Batchmate ko sa institute. Isa siya sa mga naging pinakaclose kong kaklase. Halos nakababatang kapatid na rin ang turing ko sa kanya (kahit na mas matanda siya ng isang taon sa akin). Nagtataka lang ako dahil kahit ganun kami kaclose, wala akong maalalang moment na tinawag niya ako sa pangalan. Laging apelyido ko ang ginagamit nya sa pag-address sa akin. Sa text, sa tawag, sa FB, kahit naguusap kaming dalawa. Ganun lang talaga siguro. Mas komportable siyang tawagin ako sa apelyido ko.

    “Powtek naman oh. Andito pa ako ngayon sa MRT. Kagagaling ko lang ng Pasig. Hintayin mo na lang ako diyan. Nagmeet din kasi kami ng isa ko pang classmate sa high school,” reply ko sa text niya na tatlong beses niyang sinend sa akin.

    “Sige, basta wag kang magtatagal. Wala akong kasama dito.” Agad na natanggap ko ang reply niya.

Pancit Canton at Isang Bote ng Beer Froi Dencio 02:24

       Ayoko talaga ang pakiramdam ng nakainom. The state of being drunk. Navi-visualize ko ang pagdaloy ng alak sa loob ng katawan ko. Mula sa paglunok ko, sa pagdaan ng likidong iyon sa esophagus, hanggang sa pagpirme nito sa tiyan ko. At hindi iyon nagtatapos dun. Nararamdaman ko ang hagod sa dibdib ko na parang sa loob-loob ay nilulunod ang puso ko. Mabigat sa pakiramdam, sabayan pa ng pagiging disorganize ng pag-iisip ko. Ang mga nararamdaman kong ito sa tuwing ako ay nakakainom ay bahagi lang ng dalawang bagay na pinakaayaw ko: pangungulila at kalungkutan.

       Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing nalalasing ako, parang nahuhukay ang mga baul ng kalungkutan na ni-lock na ng subconscious ko sa pinakamalalim na bahagi ng puso ko. Nababadtrip ako dahil yun at yun na naman ang nararamdaman ko. Iniisip ko kung ang mga dahilan, kung anu-ano ang laman ng mga baul na iyon pero wala akong mahanap na kasagutan. Sa huli, napagtanto ko parang nalulungkot ako sa di malamang dahilan, o dahil iyon ang sinasabi ng isip ko.

        Nag-inuman na naman kagabi. nagkayayaan ang tropa na mag karaoke habang di pa lubos na nararamdaman ang maalong dagat. Alas-nuwebe na ng gabi at wala akong planong sumali sa inuman sessions nila. Katatapos ko lang manood ng ilang pelikula at gusto kong ipagpatuloy ang aking nasimulang movie marathon pero bababa muna ako sa galley upang magluto ng pancit canton.Pagbaba ko sa A Deck, dumaan ako sa kabilang pinto para di ako mapansin ng mga kasamahan kong kanina pa nag iinuman sa recreation room. Nagulat nalang ako dahil ang ilan sa kanila ay nasa galley at naghahanap din ng makakain. Wala na akong ligtas dito, yun ang naisip ko. Kaya pagkatapos kong maluto ang pancit canton, dumeretso na ako sa recreation room, nagbukas ng bote ng beer at ginawa iyong panulak sa kinakain kong canton.

        Hindi na ako nakatakas pa ng gabing iyon. Bahala na ang movie marathon. Bahala na kung makaramdam na naman ako ng kalungkutan with no apparent reason. Kwentuhan ang tropa. Nakikinig lang ako. Nagbibigay ng matipid na komento minsan, pero malayo ang iniisip ko.  Ang weird. Dapat sana ay ini-enjoy ko ang moment, habang kasama sila dahil sila rin naman ang kasama ko sa buong kontrata. Inom. Kain ng canton. Tawa sa di maintindihang biro. Maya-maya magso-zone out. Powtek. Why I am so alone???

        The hell. Nagzone-out na nga ako. Kung di dahil sa inuming de alkohol buhay pa ngayon si erpat. Hindi sana puntod ang nadatnan ko nung matapos ang una kong kontrata sa barko. Kung di dahil sa alak di sana siya napatay. Me erpat pa sana ako at kumpleto kami. The hell talaga. Inom. Kain ng canton. Zone-out. Bakit ba kase ganun? Oo, hindi siya naging mabuting ama sa akin. Hindi kami ganun ka-close. Hindi kami madalas mag-usap, pero sinasabi ng puso’t isip ko na hindi dapat nangyari sa kanya iyon. Dapat nakikita nya kung ano na ang narating ko ngayon. Dapat sabay kaming nag-iinuman. At kinukwento ko sa kanya na eto na ako ngayon, malayo sa akala niyang di ko mararating noon.

         “Kumuha ka pa ng beer Froi!, Bote na lang yang hawak mo,” napansin ata ng isang kasama ko na malalim ang iniisip ko. Kumuha ako ng isa pang bote ng beer sa bucket na puno ng yelo, binuksan iyon at bumalik sa kinauupuan ko. Hindi ko alam kung ilan pa ang maiinom ko, pero alam ko na madaling araw pa matatapos ang inumang ito. Nagpadala na lang ako, at hinayaang muling malunod ang puso ko sa alak. Mamaya, hihiga na naman ako na mabigat ang loob. Mauungkat ang laman ng baul sa loob-looban ko. Bahala na. Makakatulog naman agad ako. At least ngayon alam ko na ang isa sa mga laman ng baul na iyon. Maaari nang makabawas ng dinadala ko sa tuwing nakakainom ako…

I confess… Froi Dencio 11:06

      I am a human. Living in this world for survival. I believe that I have my own purpose, but until now it’s nowhere beyond my understanding. I ‘m trying to live with the society’s standards. I want to adhere to it, live in peace without any guilt but my own nature as a human contradicts the laid structure of its ethics. I want to live my life to the fullest, but every strand of my humanity tells me that I am bound to live a life amidst the cruelty of this world. I try hard to survive my own dilemmas. I strangle to fight and break free from the shackles of my own dark persona. I keep on trying to overcome my own weaknesses, but every time I try to make a step forward, an endless void appears before me; devouring my will to redeem myself. Today would be the start of another battle. A battle against me, against my own self, against the odds my own mind created. Hence, today I will start to lighten the burden of my heart. I will face the truth and bathe myself in light. To try in my own way how to live in life without regrets. Hence, I confess.

     I confess about my sins. My sinful nature as a human, my imperfections that made me inclined to worldly desires. I confess all of those selfish desires, all those things that my eyes have seen, that my head welcomed without any second thought, that my darkness feed on to nourish itself. I confess that I let myself fall into the abyss of sins, with myself knowing that I would fall. I confess that due to my own insolence I am arrogant. I keep on believing that I would be forgiven and would be given another chance, but I set aside both things and continued on adhering to the call of my own desires. Hence, I confess.

     I confess about my own desires, my carnal desires. I confess that because of these things I let my guard down and let the world feed on me. I was so naïve and carefree. I keep on telling my self that I won’t be swayed by what I see, by what I hear. I was totally blinded by my own belief, and let the prevailing trend consume on my curiosity. I confess that my lust has led me to a depth that I’m starting to break into pieces, that I am starting to be covered in darkness. I confess that it started to create an alternate universe inside my head, making an escape hub from the real world. I confess that I keep on living on vivid fantasies, fueled by my carnal desires and tried in vain to stop the expansion of the said universe. Today I will take a stand to take over my own self. To stop what I have to stop. To live in the real world with real people. Hence, I confess.

       I confess about my weakness. My weakness that makes me a lowly pathetic human. I was given a brain to judge, a heart to decide. I was considered superior among all other creatures, but I am weak. I confess that I was considered superior but cannot prove that argument. I make decisions, make judgments and make some choices. I make all of them to live life the way I want it to be, but I end up empty and clueless of my very own life. I’ve been looking at life with various perspective, but cannot find my own purpose. I want to overcome my weakness, my inability to properly use my God-given talents to find my purpose. Hence, I confess.

       I confess about my doubts, my agnosticism. I confess that there are times that I almost doubt the existence of the Divine. I confess that I only ask for His guidance when I need Him the most, when I have no one beside me to help me. I confess that I am arrogant at the same time ignorant, that my faith is easily swayed, that I don’t stand to what I see is right. I confess that as a human I keep on making excuses, that I make a senseless argument to make my sins just. I confess that I know the Law of the Divine, but tries to become ignorant to cover up for what I did wrong. I confess that I see people doing wrong, but I do nothing to tell them that what they did is wrong. I need to straighten my path in life. I need to have a promising relationship with the Divine. Hence, I confess.

        I confess about everything that is in me that holds me to the path of being humane. I confess about everything that is in me that holds me to have a life with no regrets, a-not-so-perfect but contented life, a life that I wish I could live to the fullest. I confess everything that is in me that holds me to have faith not faltered. I confess that I make sins intentional or unintentional, but I am bind to become accountable to those sins. I want to know my purpose and I believe that this would be the first step in knowing that very purpose. Hence, I confess.

Photo: credits to the owner.

Summer Komikon 2014: Kikomachine Froi Dencio 00:31

Ang Unang Sulyap sa Pinakabagong Tomo ng Paborito Kong Komiks

         Rak en Rol!

     Hindi ako magkamayaw matapos kong mabili ang paborito kong komiks sa nakaraang Summer Komikon 2014 sa Pasig. Pangalawang beses ko pa lang naman na pumunta sa ganitong pagtitipon ng mga local comics artists, pero iba pa rin sa pakiramdam ang amoy ng papel, ang makita ang mga may-akda ng mga komiks at makasama ang iba pang mahilig sa komiks. Nakaka Cro-Magnon!

     Sa totoo lang, wala akong kahilig-hilig sa komiks. Not until nabasa ko ang unang volume ng Kikomachine Komiks na hiniram yata ng kapatid ko sa kaibigan nya. Nakakatuwa ang bawat frames. May sense ang mga dialog. Tina-tackle ang mga bagay-bagay, mga mysteries at enigma. Tumitingin sa ibat-ibang perspective. Yan ang Kikomachine. Dahil siguro doon kaya ako nahumaling sa komiks na 'yun. Oo, nakakatawa ang karamihan sa mga eksena, na maari mong i-relate sa sarili mo, sa mga kaibigan mo, sa paaralan at kahit sa lipunan. Baka dahil din sa angst na nasa puso ko kaya parang na-magnet na ako at nahumaling na bumili sa tuwing may bagong labas ang Kikomachine Komiks. At nagawa pa nitong mapapunta ako sa isang comics convention.

     Simple lang naman ang guhit ng mga larawan sa Kikomachine. Hindi masyadong ini-emphasize ang detalye ng katawan ng tao, pero kuhang-kuha ang bawat galaw na nais nitong i-portray. Madali mong maintindihan ang mga mensaheng nais iparating, at matutuwa na matatawa ka sa mga "katangahang" umiiral sa pangaraw-araw na buhay ng tao.

      At dahil nakabili na nga ako ng Kikomachine Komiks Bldg. 10, madadagdagan na naman ang koleksyon ko ng komiks na ito. Sayang lang at di ko napa-autographan kay Manix Abrera, ang haba kasi ng pila. Gusto ko rin sanang bumili pa ng ilang komiks at manga na gawa ng mga local artist, lalo na 'yung Skyworld pati na rin 'yung komiks na pinagbibidahan ni Alexandra Trese, pero sa susunod na lang siguro. Ayos na ang pagpasama ko sa kaibigan ko na na-enlighten sa mundo ng Pinoy Komiks at pagbili ng paborito kong komiks.

       Ikaw, aside from hentai manga, may paborito ka rin bang komiks?

Photo Credits:

https://www.facebook.com/kikomachinekomix

Throwback: College Dilemma Froi Dencio 00:43

Reality from Within

           Another day has passed…only to spawn my exhausted mind with series of flashbacks, bad memories and unwanted things, whirling repeatedly on my head. Slowly, without any disturbing noise, I lied on my bed, looking blankly at the ceiling; thinking of my college life’s perplexed state. “I am not supposed to endure this intellectual imprisonment and emotional dilemma,” my mind would tell me. I can’t help but reminisce the past… the previous times when I am not yet within this strong citadel of  deprivation, inside the institution that shaped and changed the person who is in me….
            As far as I could remember, I entered college full of enthusiasm, vigor and vivacity. Mesmerized by the embellished description of the school, training, facilities and education, the ember of curiosity and excitement ignited on me with such alacrity as the schedule of classes draws near. I knew that something awaits me; something that is unanticipated lying over the horizon for me to face.
            June. It was our first night on the institution. I was with my comrades to experience something that marked a deep imprint on our young hearts and mind. It created shadows of doubt which we endured during the first and second semester of first year. It was something that made us part of the scholar world contained in the program; inside the system of interconnected lives. Life went on during those times. We cried and we shed tears. We laughed when we exchanged hilarious experiences; we laughed at those mischievous things we’ve made. The hard times enabled our bodies to take pain without hesitation, made our connection with one another equal to that of what is prevailing between brothers and the awareness of the truth and lies that exist on the scheme. Everything was put pieces by pieces like a puzzle to make the picture clear of where we really are. From there we saw ourselves amidst the gargantuan tentacles of a kraken, ready to lure us into its hungry mouth…
            Realization really hurts; same with the truth that pierced our minds down to our soul. We all felt trapped and put to place where we can’t make any choice but to stay. A place where we are supposed to experience things in order for us to grow, but we are deprived by it. Disappointment arose time to time since things were not happening in the way that me and my fellow second year scholars expect them to be. We couldn’t do anything but to discuss on ourselves the place and our present situation, to compare ourselves with  the condition of other scholars from other school, to utter regrets and blames and finally, to silently intimidate ourselves.
            We all really felt left behind by time and fate. I’m not on the part of being pessimist, nor I am on the negative attitude towards the institution and the endless complains on school burdens. It is on the opportunities we had let go of in the past. Like the fine sands passing betwixt the fingers of my hands, I was then holding lots of opportunities and choices but I just let go of them without further regard on the outcomes… we keep on bearing on our minds the what ifs and I shouldn’t thoughts, still nothing can be done to change everything. All we can do is to look toward the frontiers of space around the school. To watch the distant stars overhead at night and to increase the thirst for answer of what lies on the other side of the mountains or what subsist beyond the sea. Simply put, we are just imagining things that are not present on the place that took hold of us for years.
            I took a deep breath, only to notice that it was already past ten. My memories drift back, leaving my mind blank again. Looking through the darkness, I slowly closed my eyes…I wonder if something will change the things that we keep on labeling reality; I wonder if something awaits us in the future to make our dreams real…

Kapag Seaman ba, si Manloloko na? Froi Dencio 19:02

 

            Nasa elementary pa lang ako noon nang una kong marinig ang kantang  “Seamanloloko” ni Ai Ai dela Alas. Nakakatuwa dahil kahit sa mga karaokehan sa probinsya ko lang naririnig iyon na kinakanta ng mga nag-iinumang magkukumare eh tumatak sa isip ko ang mga linyang, “nang ikaw ay sumakay, labis akong nahirapan, nangulila sa iyo, andun ka sa karagatan.” Sa totoo lang, wala akong kaide-ideya kung ano ang seaman na yan, kung kaya’t sumasabay na rin ako sa biruan naming magkakapatid at magpipinsan sa pagamit ng salitang “seamanloloko” at pagkanta sa awiting ito ni Ai Ai. Ang hindi ko alam, pagse-seaman rin pala ang kukunin ko sa hinaharap.

           Fourth-year high school naman ako noon nang magsimula akong magkaroon ng ideya sa kung ano ba ang seaman. May grupo ng mga taong nakagayak at nakauniporme ang pumunta sa paaralan namin upang magbigay raw ng pagsusulit dahil may ino-offer na scholarship para sa mga interesadong kumuha ng Bachelor of Science in Marine Transportation tapos Marine Engineering sa kolehiyo. BSMT? BSME? Anong magiging trabaho mo nun? Naging tanong ko sa ilan kong kasama. Sinagot naman nila akong, magiging seaman daw.  At dahil tuition fee, boarding house, pagkain pati na ang libro, lahat free kapag makapasa kami sa scholarship nila, pati na ang kasiguraduhan ng trabaho pagkatapos namin ng kolehiyo ang ino-offer kaya walang pagaalinlangang  kumuha kami ng pagsusulit. To make the long story short, nakapasa kami, ginugol ang tatlong taong academic year sa institusyong humubog sa amin at nagbigay ideya sa kung ano talaga ang seaman at sa huli, nabigyan ng trabaho ng kompanyang nagkaloob ng scholarship sa amin. Sa pagsalang namin sa mundo na kilala sa tawag na maritime industry, doon ko lang lubos na naunawaan kung ano at kung sino ba talaga ang seamang  nag-iibayong dagat.

The story of Chinese lansones and the price of my stupidity Froi Dencio 22:50

           

           “Walang manloloko kung walang magpapaloko,” sabi nga ng isang kasabihang Pinoy. Minsan katangahan lang talaga at poor judgment ang pinapairal ng tao kaya lagi siyang naloloko. Minsan naman, kahit anong ingat ng isang tao para hindi siya maloko, dumadating pa rin sa puntong maloloko at maloloko siya. Tutal magpa-Pasko naman, siguradong marami ang magte-take advantage sa sitwasyon at manloloko na naman ng kapwa nila (though same applies to everyday situation). Ngayon, kapag intentional na naisahan ako ng kapwa ko, hindi ko sila pinagmumura o sinusumpa. Pinapakulam ko sila (just kidding).  Sinasabi ko na lang na baka mas nangangailangan sila o di kaya’y bahala na si Lord sa kanila. Kapag naman bigla kong narealize na super katangahan na talaga ang pinairal ko, bumubuntong-hininga na lang ako. Haist.

Appearance can be deceiving; a fruit can look so delicious but in reality,

it doesn’t even appeal to your taste buds

I will miss you, Harvey Neolloydia Froi Dencio 01:11

  

     I spent time looking back at our ship as the service boat propelled through the dark waters in  this part of the Persian Gulf. We were  headed to the nearest port, but  my mind was still on board the ship. Our disembarkation was unexpected. We’ve been working for hours until dusk when captain announced that off-signers will be leaving that night. I was really exhausted but the fact that we will be returning back to the Philippines soothed every tired muscle of my body. It was a painkiller, making me forget the long and weary transfer of the ship’s stocks for the next voyage. All that’s on my mind was the picture of me and my colleagues on a hotel in Dubai, enjoying ourselves in a luxury that was free of charge, while waiting for our flight by the morrow.

Throwback: Random People Froi Dencio 20:02

 

“Sir Jay”

          Whether we admit it or not, we meet people at some point of our lives who either inspire or irritate us on a value raised to the nth power.

           Halos dalawang taon na namin siyang kasama. Dalawang taong puno ng nakakatawa, nakakapagod at nakakainis na mga karanasan. Tawagin nalang natin siya sa pangalang “Sir Jay.” Siya ang nagsilbing gabay sa amin sa mga panahong hindi naman talaga namin kailangan ng tulong at payo. Siya ang bigla nalang susulpot at sasabat sa tuwing may kwentuhan ang umpukan ng grupo namin. Siya ang kumakalabog ng pinto namin sa umagang kailangan naming mag-jogging at mag-ehersisyo. Siya ang taong bigla nalang tatawa sa mga birong binibitawan niyang hindi naman nakakatawa. At higit sa lahat, siya ang bida sa kaniyang akala subalit ang pinakanakakainis na kontrabida ng buhay namin.

 

Dealing with Technology Trend Froi Dencio 22:33

        When smartphones and other electronic gadgets were on the rise, I was anxious to get hold of the latest model, the one with the most awesome specs and those with the amazing designs. I used to watch in awe as my classmates showcase their gadgets, all in its innovative and spectacular glory. When passing by an all electronic gadget stall inside the mall, I stand for minutes staring at the array of mobile phones, tablets and laptops with this note in mind: someday, I am going to buy one of those silver and shiny stuff that my classmates and other friends have.
          When I had my first salary, I thought of buying the latest model of this particular smartphone. To my own surprise, I rejected the idea and kept my money instead. Same goes with my succeeding months on board. And every time I look at the shop to check on some gadgets, the urge of buying was already gone.
          Now I guess I am contented of the things that I already have (my current phone is a local brand phone but enables me to browse the internet, update my FB and Twitter etc.). I don't need to keep up with other people with the latest model of this and that. Though I don't have any negative sentiment towards technology, perhaps it is the inner me telling me that first things first and spend my money well.
          Indeed, people today tend to go with the latest trend as different gadget manufacturers continue their race to upgrade models every now and then. Living in a world where cyberspace has expanded through innovation, we must take a firm stand on how to deal with the flow without violating our morals and our sense of judgment. We are free to use any gadget for whatever purpose, but we must be responsible enough in doing so. And prior to buying such gadget, take some consideration first (can you afford it? is it badly needed? etc.). It is a virtue to allot some time to think about your decisions. So goes a modern Filipino saying: "Isip-isip din pag may time."