Marino Diaries Froi Dencio 00:07

 People may never understand his plight, but one thing is for sure: he always got a friend in me.

Unlabeled
By S.E.

          I've been working as a seaman for some time now. From time to time I have to deal with my crew mate's attitude towards me. I have to conform to the standards that may not be written but implied by the industry whose patriarchal complex and machismo is at large. Like most people who struggle in their workplaces trying to be themselves, trying to avoid discrimination, mine is of no exception. Let me share my story, a story of personal journey to self-acceptance in a world where the definition of the word acceptance is elusive.

           I remember when I was still a kid. I was innocent and carefree. All I wanted to do was play and have fun, until I grew up and the world introduced me into their set of rules. Boys are supposed to do this and girls are supposed to do that. If you won’t conform to the society’s expectations then you will be labelled like an object and be a subject to never-ending insults, making you beg for what is supposed to be given free to everyone-LOVE.

           Sometimes I ask God why He allowed me to be like this. Why do I have to see the world differently? Why would His creations hate me and tell me that I am nothing but garbage in the society, a disease. Does God really despise me? Am I not His son? Have I really been sent by Lucifer to lead mankind’s extinction? These perceptions are the very same barriers that hold me down. I am a prisoner of sexist ideology, tied to the ground their stereotypical judgments.

           For a guy who’s always been in constant struggle in finding affection and acceptance, life is not easy. While I’m up fighting an endless battle I’ve always had for more than half of my life, people around me will never cease to enjoy ideas regarding sexuality in which they have declared themselves masters at. Little do they know that it’s more than a What-you-see-is-what-you-get situation. Sexuality is a complicated puzzle. Being a hard one to decipher, in some cases, it had lead for some to question self-worth and their existence. It had even claimed lives because of the society’s pretentious idea of righteousness and godliness.

           The only way of moving forward is by suppressing every thought and emotion, practically everything about my genuine identity. I admit I would want myself to break free from the barriers that have been holding me, but I am afraid of the things that would come after. I am afraid that I would turn out to be the same generic gay guy the society had stereotyped. I am afraid how the world is going to receive me, and of course my family, whom I have always lived for. Will all my efforts of trying to be a good son and a brother go to waste? Will they still see me as the same person they have shared home with? Will I all of a sudden be a stranger to them?

            Self–acceptance is freedom or so they say. But being under the scrutinizing eyes of the people who refuse to understand how it is being on my shoes don’t seem to make that valid at all. I am torn between what I feel is right and what the society imposes to be the only way of living. I don’t see the significance of choices and living one’s own life.

           From then on, freedom is out of reach, but now as I think of it, I am not the problem. I was never the problem but the world is, blinded by too much light shed on it, failing to see the person that I really am. The guy who wants to succeed in his life and be capable of giving his parents the life they’ve always wanted to give their children but couldn’t. The guy who laughs at silly things and cries when his soul is beaten down. The guy who wants to find someone whom he will spend his life with. Have kids and a home. Go to the mall. Eat at ice cream shops. Watch sunsets. I want to be with someone I know I am going to be happy with and that is not a bad thing because to love was and will never be wrong for God is Love.

           All I have ever done was love and that is the only thing that I deeply needed. But why is it that all I ever receive is hate? I have never harmed anyone. I have always been silent, tried to be somebody whom nobody cares about. I have always been avoiding attention but when they do realize my presence, it will be the start of my never ending struggle. Emotional and mental abuse can lead me to self-destruction. But I won’t let it be my end. I just couldn’t.

           God is love, I remembered and all of a sudden I am awake. God is love. I keep on repeating it to myself like a long forgotten mantra.

         I am all that and gender will never dictate my relevance in this world. I will never fear destructive comments from people who don’t know a single thing about my personality for I am not a bad person. I will never seek revenge to those who did me wrong for I am better than that. No, I will never declare myself holy nor will I deny being a sinner. The world can judge but they can never destroy me because I have faith in God for I am His son. I will always remember that there is no evil in honesty and it shall never be called acceptance of fault. I am choosing happiness and freedom for the person that I genuinely am. Besides, I didn’t choose to be gay, I woke up like this.

Marino Diaries Froi Dencio 02:58

things are different when...

SEAMEN TALK ABOUT SEX
By J.S.

           I find it ironic and sometimes awkward that seamen, a general term to call men working at sea, is pronounced like semen. Coincidental or not, it seems to have some point. I had attended trainings last year to comply with the requirements of the industry. In almost every occasion, my instructor never failed to sneak in the topic about sex.

          In one of my courses, when it's three fifteen in the afternoon and everyone had gone for a coffee break, our instructor starts to tell his stories during his life on board. He narrates experiences with emphasis on how good he was in attracting prostitutes to have sex with him. He was teaching us his techniques and telling us what he does. The next day, he began telling his other sexual fantasies. On another day, he was telling us how he cheats on his wife and how he escapes confrontations about it. Until our last day, he had not failed to talk about sex.

          I always get disturbed by his stories and I begin to ask myself questions. Is this how men talk about women and sex? Couldn't he think of better ways to keep our attention besides talking about sex? I believe that a real man is more than what I have seen. A real man has a mature mind. Someone who can think clearly. Someone who will not deal with a prostitute to satisfy his flesh. Someone who will not be proud about cheating on his wife. A real man will not make other men do the same mistakes he committed. A real man is responsible for his actions. A real man will make every sacrifice just to keep his family.

          In my next training, I was hoping things would different but it didn’t get better. While many were falling asleep, our instructor started to talk about sex to pump up everyone’s attention. Stories about his sexual adventures from Brazil to Venezuela, to Netherlands and Russia, to Singapore and China and even in the Philippines; for every country and every port, he definitely had something to tell. From the stories of these selfish individuals, seafarers became stereotyped to have gone for sex to every race in every port in every country. I couldn’t put all the blame on them for committing this mistake but I am optimistic that it’s not too late to make things right.

          The last training I attended turned out to be different. I did get sleepy but there were no lame sexual stories in between topics. We talked about sex on our last day, but in a totally different perspective. Instead of telling how to win a woman for sex, our instructor discouraged us in bringing sex outside marriage. Sex is a gift of God to a man and a woman who are bound in marriage. It must be kept sacred for your wife alone.

         The nature of our work as seamen brings us closer to temptation. Long months away from home, from loved ones make us long for love and affection. Sex may give us a temporary satisfaction to the emptiness that we have, but it doesn't mean that we have to dwell in the idea so much to lead us into infidelity. Sex is not something we should keep unspoken of either. It is something to talk about with an open mind and holistic perspective. We just have to reveal the truths and expose the lies about it.

           So, shall we talk about sex?

Sofia Froi Dencio 02:49

“How much? Quanto?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“That's expensive huh! Couldn’t it get any less?”

“Que?”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“But that's already in euros! Entiendo Ingles? Habla Ingles?

“No. No intiendo, no habla. Pero siento cinquenta es bueno para ti. Es bueno para mi.”

“What? Yo no intiendo. Yo hablo y intiendo Español un poco. Can I just speak English here?”

“Que?”

Ngumiti siya. May sinabi pang ibang hindi ko maintindihan. Ngumiti na lang din ako, sinubukang magsalita ng Ingles. Walang pagbabago. Hindi niya ako maintindihan. Limitado lang din kasi ang salitang Espanyol na alam ko. Muli siyang nagsalita, itinuro ang madilim na pasilyong malayo sa kinauupuan naming dalawa. Habitación, iyon lang ang naiintindihan ko. Kwarto. Mukhang ipinapahiwatig niya sa akin na mas mabuti kung sa kwarto na lang kami mag-usap.

Natatawa ako sa sarili ko. Bakit nga ba ako nakikipagtawaran sa babaeng ito? Sa pagkakaalam ko, pumunta kami dito sa bar upang uminom ng kaunting cerveza, at magpalipas-oras. Nang umupo kami at umorder ng maiinom, nagsimulang lumapit ang mga babaeng nakatambay kanina sa may malapit sa pintuan. May ilang umupo sa tabi namin, nakipagkwentuhan.

Me llamo Sofia. Y tu?

Ahh. Hola Sofia. My name? I am Froi. Me llamo Froi. Sinusubukan kong hukayin sa pinakasulok ng utak ko ang mga salitang iyon.

Kahit na madalas ay hindi ko siya maintindihan, nakukuha ko pa ring maunawaan ang ilan sa mga salitang binibigkas niya.

Taga-Ecuador daw siya. Dalawampu't dalawang gulang. Napadpad at nanirahan dito sa Barcelona simula nang siya ay dalagita pa lamang. Mas mabuti daw ang buhay niya dito, mas maayos, kumpara sa pinagmulan niyang bansa. Marami pa siyang sinabi, at karamihan doon ay hindi ko maintindihan.

Lumipas ang ilang minuto at napagod na yata siya sa mga pambungad na kwento at salita. Dinampi niya ang kaniyang mainit na labi sa pisngi ko, at may ibinulong na mga katagang di ko maunawaan. Naramdaman ko din ang dahan-dahang paglapat ng didib niya sa braso ko.

“Sofia, what are you doing?”

“Que?”

Humagikhik siya. Tanong lang din ang sinagot niya sa tanong ko. Muli siyang nagsalita ng Espanyol, at napagtanto ko na iyon ay tungkol sa kung magkano ang presyo kung ikakama ko siya.

“Sige na Froi, ako na sasagot niyan kung isandaan lang,” si Fitter.

“Okay 'ter, kakausapin ko muna kung papayag.”

“Quanto Sofia?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“Ayaw 'ter, gusto talaga wanpipty.”

“Sige lang, kausapin mo lang yan at mapapapayag mo din yan.”

Muli kong hinarap si Sofia. Inaalok ng isandaan. Hindi pa rin siya pumapayag, kaya pinagmasdan ko na lamang ang natutunaw na yelo sa inumin ko habang patuloy niya akong sinusuyo sa gusto niyang mangyari.

Napansin siguro niya na natahimik ako kung kaya't lalo siyang lumapit sa akin. Sa pagkakataong ito, tinuturo niya ang kanyang pisngi at niyayang akong humalik sa kanya.

Magiging masyado naman akong antipako kung hindi ko iyon gagawin, kaya't dinampi ko ang labi ko sa pisngi niya. Sa paglapit kong iyon, hindi ko maiwasang mapuna ang amoy ng pabango niya. Pinasidhi niyaon ang pagnanasa kong muli siyang halikan. Maya-maya, may binulong siya sa akin.

“Vamos a cuentas.”

 

“What Sofia? Que?”

“Yo y tu...en la habitación.”

Pagkasabi niya noon ay agad na kinuha ang mga kamay ko at nilagay iyon sa dibdib niya. Ito ang pangalawang pagkakataon na nakahawak ako ng dibdib ng babae. Mabilog ang mga iyon, malambot. Nag-init ang pakiramdam ko. Parang may dumaloy na kuryente mula sa kamay ko patungo sa buong katawan ko.

“Bueno? Si?”

 “M-muy bien! muy bien Sofia. But I won't if it's one hundred fifty. I should be one hundred. Cien.”

Tinanggal niya ang mga kamay ko sa dibdib niya.

“No cien. Ciento cincuenta.”

Uminom ulit ako sa baso na nangangalahati na sa alak. Wala na. Hahaba lang ang usapan. Hindi rin naman papayag si Sofia sa gusto ko.

 Muli niya akong niyaya at tinuro ang madilim sa pasilyo sa isang sulok ng bar. Ngunit umiling lang ako. Maganda si Sofia, ngunit masyadong mahal. Nagtanong ulit siya kung gusto ko ngunit humindi na ako. Pumunta lang kami dito upang uminom.

Lumipas ang ilang minuto na tahimik ako. Napansin niya iyon at kusa na siyang lumayo at pumunta sa grupo ng iba pang mga babaeng naghihintay sa maalok na customer.  

Habang inuubos ang nalalabing alak sa baso ko, matama ko silang pinagmamasdan. Silang naguumpukan malapit sa may pintuan at patuloy na naghihintay sa kung sino ang maaaring bigyan ng panandaliang kaligayahan.

Sa grupong iyon pinako ko ang tingin ko kay Sofia. Katulad ng iba pa niyang kasama, nakangiti siya ngunit hindi tuwa ang makikita sa mga mata niya. Ang nakikita ko lamang sa kanya ay pagkainip, at pagnanais na umalis sa lugar na iyon.

Sa patuloy kong pagmamasid sa kanya, sa pag-iisip at pagtatanong sa sarili, bigla akong nakaramdam ng panlulumo.

 

When Froi Dencio Meets Yccos and Sepsep Froi Dencio 20:08

      Ano ba ang nangyayari kapag nagkita-kita ang mga taong nagkakilala lang online?

      Kahapon ko lang nalaman, nang makatagpo ko sila Yccos at Sepsep sa Cubao. Medyo nahuli na nga ako ng dating dahil sa ilang bagay na kailangan kong gawin. Sa dakong huli, nagkita naman kami ng maayos. Hindi naman nila ako tinakot. (haha!)

    Bago ako pumunta, naghahalo ang nararamdaman ko. Excited at kinakabahan. Excited dahil makikilala ko na sa personal ang mga taong madalas magcomment sa mga sinusulat ko habang nasa barko ako at kinakabahan dahil makikipagkita sa mga taong hindi ko lubos na kilala. Ano man ang naramdaman ko nung una, naging maganda ang kinalabasan ng una naming pagkikita.

       Ano nga ba ang nangyari?

      Mahabang kwentuhan. Career. Trabaho. Lovelife. Mga Rated R na mga bagay. Pakilala ng maayos. Kamayan. Hugs.

     Doon ko mas nakilala ang mga tao sa likod ng mga blog na sinusubaybayan ko. Pareho silang masayahin at mahahawa ka sa positive vibes na ini-emit nila. Pareho silang nakakatuwang kakwentuhan. Parehong makukulit ang lahi.

      Si Yccos, bubbly. Siya ay isang munting bubble personified. Gadget girl, andameng nilalabas na kung anu-ano. Kwento kung kwento. Hindi ka mabobore kung siya ang kakwentuhan mo. Medyo napahaba pa ang kwentuhan naming dalawa nang naunang umuwi si Sep at nag-alay-lakad muna kami sa Cubao sa paghahanap ng masasakyan pauwi.

     Si Sep naman, expect the unexpected. Palakwento. Parang istrikto sa unang tingin. There is something in his eyes. Hindi dumi o kung ano.hehe. Yung tipong sinusuri nya ang taong kausap niya. Nauna na rin siyang nakauwi dahil may event daw sa bahay nila.

      Hindi ko pa sila lubos na kilala, pero nag-click lang talaga ang una naming pagkikita. Naging masaya ang araw na iyon para sa akin, sa kabila ng mga nakakabadtrip na nangyari sa akin noong nakaraang linggo. Inaasahan ko na mas makikilala ko pa sila sa mga susunod na pagkakataon. And truth to be told, one of the best thing na nangyari sa bakasyon ko ang pagkikita naming tatlo.

Si Yccos of saturdaythoughts at ako. Parang nakipagkita lang ako sa isang celebrity. Naks!

With Sep of Alfabeto. Isa pang celebrity. Nakalimutan kong magpa-otograp.

Huling Gabi sa Room 107 Part 2 Froi Dencio 22:14

      Hinawakan ko ang doorknob upang buksan ang pinto at makita kung sino ang nasa likod nito. Sumilip ng bahagya sa siwang.  Madilim sa alleway subalit naaaninag ko pa rin ang hugis ng tao na unti-unting lumapit sa akin.

      “Bulaga!”

      Napansin na rin siguro ako ng taong kanina pa nagtatago sa likod ng pinto, at inunahan na akong gulatin. Sa boses pa lang niya ay nakahinga na ako ng malalim. Hindi iyon boses ni Sir Ken, o ng gwardiya. Boses iyon ni Manlangit. Xander Manlangit, kapwa namin kadete na taga-kabilang kwarto.

      “Baliw ka! Ba’t nagtatago ka diyan? Pinakaba mo naman kami dito.”

      “Hindi ako makatulog eh. Tapos nakarinig ako ng ingay sa kwarto niyo, kaya nag-usisa ako.” paliwanag niya.

      “Sige pumasok ka na dito sa loob at baka mahuli tayo ng nag-roroving na guard,” alok ko sa kanya.

      “Teka lang, ano ba kase ang pinagagawa niyo eh TAPS time na?”

      “Andameng tanong? Pumasok ka na lang kaya at nang malaman mo.”

      Sinarado ko na ang pinto at ni-lock iyon. Sinalubong naman si Manlangit ng mainit na biruan at isang balot ng Chippy at umupo sa tabi ni Fuego. Sa pagkakataong ito, wala ng gugulo pa sa agos ng kwentuhan namin. Bumalik ako sa dati kong kinauupuan at nagsimula na ring magkwento si Delgado, Carvajal at Escalona.

Butas

      Fourth year high school ako noon. Isa sa mga pinagkakakitaan ng pamilya namin ay ang boarding house na pinaninirahan ng mahigit sa labing-apat na female boarders. Oo, mga babaeng boarders. Ideya iyon ni Mama dahil mas mabuti raw na mga babae ang maninirahan sa bahay, hindi magugulo at hindi makalat. Tumagal din ang boarding house na iyon, at totoo ang sinabi ni Mama. Hindi nga ganun kagulo ang naging itsura ng bahay.

      Bago ko pala makalimutan, yung boarding house eh parte rin ng bahay namin. May pitong kwarto kase lahat doon. Yung ibang hindi namin nagagamit, pinapaupahan sa mga kolehiyala dahil malapit lang naman kami sa isang college sa lugar namin, mga walking distance lang siguro. Sa totoo lang, inosente pa ako noon sa mga bagay-bagay na nagaganap sa boarding house. Hindi ako masyadong nakikipag-usap sa mga boarders dahil naaasiwa ako minsan. Pero may napansin akong pangyayari at masasabi kong nakaadikan ko na rin sa dakong huli.

Send-off Froi Dencio 06:59

 

      “Dencio, dalian mo na. Andito na ako sa Rob Manila. Katatapos lang ng training namin. Ano na? Natext mo na ba yang high school batchmate mo na i-memeet natin?”

    Text message ni Ericson. Batchmate ko sa institute. Isa siya sa mga naging pinakaclose kong kaklase. Halos nakababatang kapatid na rin ang turing ko sa kanya (kahit na mas matanda siya ng isang taon sa akin). Nagtataka lang ako dahil kahit ganun kami kaclose, wala akong maalalang moment na tinawag niya ako sa pangalan. Laging apelyido ko ang ginagamit nya sa pag-address sa akin. Sa text, sa tawag, sa FB, kahit naguusap kaming dalawa. Ganun lang talaga siguro. Mas komportable siyang tawagin ako sa apelyido ko.

    “Powtek naman oh. Andito pa ako ngayon sa MRT. Kagagaling ko lang ng Pasig. Hintayin mo na lang ako diyan. Nagmeet din kasi kami ng isa ko pang classmate sa high school,” reply ko sa text niya na tatlong beses niyang sinend sa akin.

    “Sige, basta wag kang magtatagal. Wala akong kasama dito.” Agad na natanggap ko ang reply niya.

Pancit Canton at Isang Bote ng Beer Froi Dencio 02:24

       Ayoko talaga ang pakiramdam ng nakainom. The state of being drunk. Navi-visualize ko ang pagdaloy ng alak sa loob ng katawan ko. Mula sa paglunok ko, sa pagdaan ng likidong iyon sa esophagus, hanggang sa pagpirme nito sa tiyan ko. At hindi iyon nagtatapos dun. Nararamdaman ko ang hagod sa dibdib ko na parang sa loob-loob ay nilulunod ang puso ko. Mabigat sa pakiramdam, sabayan pa ng pagiging disorganize ng pag-iisip ko. Ang mga nararamdaman kong ito sa tuwing ako ay nakakainom ay bahagi lang ng dalawang bagay na pinakaayaw ko: pangungulila at kalungkutan.

       Hindi ko alam kung bakit, pero sa tuwing nalalasing ako, parang nahuhukay ang mga baul ng kalungkutan na ni-lock na ng subconscious ko sa pinakamalalim na bahagi ng puso ko. Nababadtrip ako dahil yun at yun na naman ang nararamdaman ko. Iniisip ko kung ang mga dahilan, kung anu-ano ang laman ng mga baul na iyon pero wala akong mahanap na kasagutan. Sa huli, napagtanto ko parang nalulungkot ako sa di malamang dahilan, o dahil iyon ang sinasabi ng isip ko.

        Nag-inuman na naman kagabi. nagkayayaan ang tropa na mag karaoke habang di pa lubos na nararamdaman ang maalong dagat. Alas-nuwebe na ng gabi at wala akong planong sumali sa inuman sessions nila. Katatapos ko lang manood ng ilang pelikula at gusto kong ipagpatuloy ang aking nasimulang movie marathon pero bababa muna ako sa galley upang magluto ng pancit canton.Pagbaba ko sa A Deck, dumaan ako sa kabilang pinto para di ako mapansin ng mga kasamahan kong kanina pa nag iinuman sa recreation room. Nagulat nalang ako dahil ang ilan sa kanila ay nasa galley at naghahanap din ng makakain. Wala na akong ligtas dito, yun ang naisip ko. Kaya pagkatapos kong maluto ang pancit canton, dumeretso na ako sa recreation room, nagbukas ng bote ng beer at ginawa iyong panulak sa kinakain kong canton.

        Hindi na ako nakatakas pa ng gabing iyon. Bahala na ang movie marathon. Bahala na kung makaramdam na naman ako ng kalungkutan with no apparent reason. Kwentuhan ang tropa. Nakikinig lang ako. Nagbibigay ng matipid na komento minsan, pero malayo ang iniisip ko.  Ang weird. Dapat sana ay ini-enjoy ko ang moment, habang kasama sila dahil sila rin naman ang kasama ko sa buong kontrata. Inom. Kain ng canton. Tawa sa di maintindihang biro. Maya-maya magso-zone out. Powtek. Why I am so alone???

        The hell. Nagzone-out na nga ako. Kung di dahil sa inuming de alkohol buhay pa ngayon si erpat. Hindi sana puntod ang nadatnan ko nung matapos ang una kong kontrata sa barko. Kung di dahil sa alak di sana siya napatay. Me erpat pa sana ako at kumpleto kami. The hell talaga. Inom. Kain ng canton. Zone-out. Bakit ba kase ganun? Oo, hindi siya naging mabuting ama sa akin. Hindi kami ganun ka-close. Hindi kami madalas mag-usap, pero sinasabi ng puso’t isip ko na hindi dapat nangyari sa kanya iyon. Dapat nakikita nya kung ano na ang narating ko ngayon. Dapat sabay kaming nag-iinuman. At kinukwento ko sa kanya na eto na ako ngayon, malayo sa akala niyang di ko mararating noon.

         “Kumuha ka pa ng beer Froi!, Bote na lang yang hawak mo,” napansin ata ng isang kasama ko na malalim ang iniisip ko. Kumuha ako ng isa pang bote ng beer sa bucket na puno ng yelo, binuksan iyon at bumalik sa kinauupuan ko. Hindi ko alam kung ilan pa ang maiinom ko, pero alam ko na madaling araw pa matatapos ang inumang ito. Nagpadala na lang ako, at hinayaang muling malunod ang puso ko sa alak. Mamaya, hihiga na naman ako na mabigat ang loob. Mauungkat ang laman ng baul sa loob-looban ko. Bahala na. Makakatulog naman agad ako. At least ngayon alam ko na ang isa sa mga laman ng baul na iyon. Maaari nang makabawas ng dinadala ko sa tuwing nakakainom ako…

I confess… Froi Dencio 11:06

      I am a human. Living in this world for survival. I believe that I have my own purpose, but until now it’s nowhere beyond my understanding. I ‘m trying to live with the society’s standards. I want to adhere to it, live in peace without any guilt but my own nature as a human contradicts the laid structure of its ethics. I want to live my life to the fullest, but every strand of my humanity tells me that I am bound to live a life amidst the cruelty of this world. I try hard to survive my own dilemmas. I strangle to fight and break free from the shackles of my own dark persona. I keep on trying to overcome my own weaknesses, but every time I try to make a step forward, an endless void appears before me; devouring my will to redeem myself. Today would be the start of another battle. A battle against me, against my own self, against the odds my own mind created. Hence, today I will start to lighten the burden of my heart. I will face the truth and bathe myself in light. To try in my own way how to live in life without regrets. Hence, I confess.

     I confess about my sins. My sinful nature as a human, my imperfections that made me inclined to worldly desires. I confess all of those selfish desires, all those things that my eyes have seen, that my head welcomed without any second thought, that my darkness feed on to nourish itself. I confess that I let myself fall into the abyss of sins, with myself knowing that I would fall. I confess that due to my own insolence I am arrogant. I keep on believing that I would be forgiven and would be given another chance, but I set aside both things and continued on adhering to the call of my own desires. Hence, I confess.

     I confess about my own desires, my carnal desires. I confess that because of these things I let my guard down and let the world feed on me. I was so naïve and carefree. I keep on telling my self that I won’t be swayed by what I see, by what I hear. I was totally blinded by my own belief, and let the prevailing trend consume on my curiosity. I confess that my lust has led me to a depth that I’m starting to break into pieces, that I am starting to be covered in darkness. I confess that it started to create an alternate universe inside my head, making an escape hub from the real world. I confess that I keep on living on vivid fantasies, fueled by my carnal desires and tried in vain to stop the expansion of the said universe. Today I will take a stand to take over my own self. To stop what I have to stop. To live in the real world with real people. Hence, I confess.

       I confess about my weakness. My weakness that makes me a lowly pathetic human. I was given a brain to judge, a heart to decide. I was considered superior among all other creatures, but I am weak. I confess that I was considered superior but cannot prove that argument. I make decisions, make judgments and make some choices. I make all of them to live life the way I want it to be, but I end up empty and clueless of my very own life. I’ve been looking at life with various perspective, but cannot find my own purpose. I want to overcome my weakness, my inability to properly use my God-given talents to find my purpose. Hence, I confess.

       I confess about my doubts, my agnosticism. I confess that there are times that I almost doubt the existence of the Divine. I confess that I only ask for His guidance when I need Him the most, when I have no one beside me to help me. I confess that I am arrogant at the same time ignorant, that my faith is easily swayed, that I don’t stand to what I see is right. I confess that as a human I keep on making excuses, that I make a senseless argument to make my sins just. I confess that I know the Law of the Divine, but tries to become ignorant to cover up for what I did wrong. I confess that I see people doing wrong, but I do nothing to tell them that what they did is wrong. I need to straighten my path in life. I need to have a promising relationship with the Divine. Hence, I confess.

        I confess about everything that is in me that holds me to the path of being humane. I confess about everything that is in me that holds me to have a life with no regrets, a-not-so-perfect but contented life, a life that I wish I could live to the fullest. I confess everything that is in me that holds me to have faith not faltered. I confess that I make sins intentional or unintentional, but I am bind to become accountable to those sins. I want to know my purpose and I believe that this would be the first step in knowing that very purpose. Hence, I confess.

Photo: credits to the owner.

Kapag Seaman ba, si Manloloko na? Froi Dencio 19:02

 

            Nasa elementary pa lang ako noon nang una kong marinig ang kantang  “Seamanloloko” ni Ai Ai dela Alas. Nakakatuwa dahil kahit sa mga karaokehan sa probinsya ko lang naririnig iyon na kinakanta ng mga nag-iinumang magkukumare eh tumatak sa isip ko ang mga linyang, “nang ikaw ay sumakay, labis akong nahirapan, nangulila sa iyo, andun ka sa karagatan.” Sa totoo lang, wala akong kaide-ideya kung ano ang seaman na yan, kung kaya’t sumasabay na rin ako sa biruan naming magkakapatid at magpipinsan sa pagamit ng salitang “seamanloloko” at pagkanta sa awiting ito ni Ai Ai. Ang hindi ko alam, pagse-seaman rin pala ang kukunin ko sa hinaharap.

           Fourth-year high school naman ako noon nang magsimula akong magkaroon ng ideya sa kung ano ba ang seaman. May grupo ng mga taong nakagayak at nakauniporme ang pumunta sa paaralan namin upang magbigay raw ng pagsusulit dahil may ino-offer na scholarship para sa mga interesadong kumuha ng Bachelor of Science in Marine Transportation tapos Marine Engineering sa kolehiyo. BSMT? BSME? Anong magiging trabaho mo nun? Naging tanong ko sa ilan kong kasama. Sinagot naman nila akong, magiging seaman daw.  At dahil tuition fee, boarding house, pagkain pati na ang libro, lahat free kapag makapasa kami sa scholarship nila, pati na ang kasiguraduhan ng trabaho pagkatapos namin ng kolehiyo ang ino-offer kaya walang pagaalinlangang  kumuha kami ng pagsusulit. To make the long story short, nakapasa kami, ginugol ang tatlong taong academic year sa institusyong humubog sa amin at nagbigay ideya sa kung ano talaga ang seaman at sa huli, nabigyan ng trabaho ng kompanyang nagkaloob ng scholarship sa amin. Sa pagsalang namin sa mundo na kilala sa tawag na maritime industry, doon ko lang lubos na naunawaan kung ano at kung sino ba talaga ang seamang  nag-iibayong dagat.

Throwback: Random People Froi Dencio 20:02

 

“Sir Jay”

          Whether we admit it or not, we meet people at some point of our lives who either inspire or irritate us on a value raised to the nth power.

           Halos dalawang taon na namin siyang kasama. Dalawang taong puno ng nakakatawa, nakakapagod at nakakainis na mga karanasan. Tawagin nalang natin siya sa pangalang “Sir Jay.” Siya ang nagsilbing gabay sa amin sa mga panahong hindi naman talaga namin kailangan ng tulong at payo. Siya ang bigla nalang susulpot at sasabat sa tuwing may kwentuhan ang umpukan ng grupo namin. Siya ang kumakalabog ng pinto namin sa umagang kailangan naming mag-jogging at mag-ehersisyo. Siya ang taong bigla nalang tatawa sa mga birong binibitawan niyang hindi naman nakakatawa. At higit sa lahat, siya ang bida sa kaniyang akala subalit ang pinakanakakainis na kontrabida ng buhay namin.