Marino Diaries


things are different when...

SEAMEN TALK ABOUT SEX
By J.S.

           I find it ironic and sometimes awkward that seamen, a general term to call men working at sea, is pronounced like semen. Coincidental or not, it seems to have some point. I had attended trainings last year to comply with the requirements of the industry. In almost every occasion, my instructor never failed to sneak in the topic about sex.

          In one of my courses, when it's three fifteen in the afternoon and everyone had gone for a coffee break, our instructor starts to tell his stories during his life on board. He narrates experiences with emphasis on how good he was in attracting prostitutes to have sex with him. He was teaching us his techniques and telling us what he does. The next day, he began telling his other sexual fantasies. On another day, he was telling us how he cheats on his wife and how he escapes confrontations about it. Until our last day, he had not failed to talk about sex.

          I always get disturbed by his stories and I begin to ask myself questions. Is this how men talk about women and sex? Couldn't he think of better ways to keep our attention besides talking about sex? I believe that a real man is more than what I have seen. A real man has a mature mind. Someone who can think clearly. Someone who will not deal with a prostitute to satisfy his flesh. Someone who will not be proud about cheating on his wife. A real man will not make other men do the same mistakes he committed. A real man is responsible for his actions. A real man will make every sacrifice just to keep his family.

          In my next training, I was hoping things would different but it didn’t get better. While many were falling asleep, our instructor started to talk about sex to pump up everyone’s attention. Stories about his sexual adventures from Brazil to Venezuela, to Netherlands and Russia, to Singapore and China and even in the Philippines; for every country and every port, he definitely had something to tell. From the stories of these selfish individuals, seafarers became stereotyped to have gone for sex to every race in every port in every country. I couldn’t put all the blame on them for committing this mistake but I am optimistic that it’s not too late to make things right.

          The last training I attended turned out to be different. I did get sleepy but there were no lame sexual stories in between topics. We talked about sex on our last day, but in a totally different perspective. Instead of telling how to win a woman for sex, our instructor discouraged us in bringing sex outside marriage. Sex is a gift of God to a man and a woman who are bound in marriage. It must be kept sacred for your wife alone.

         The nature of our work as seamen brings us closer to temptation. Long months away from home, from loved ones make us long for love and affection. Sex may give us a temporary satisfaction to the emptiness that we have, but it doesn't mean that we have to dwell in the idea so much to lead us into infidelity. Sex is not something we should keep unspoken of either. It is something to talk about with an open mind and holistic perspective. We just have to reveal the truths and expose the lies about it.

           So, shall we talk about sex?

Random: Sala sa Init at Lamig



Ang gyro compass, bow.

           Mag-aapat na buwan na ako sa barko. Katulad ng dati kong ginagawa, magsisimula na akong magbilang ng natitirang araw ng pananatili ko sa dito. At dahil mas maikli na lang ang kontrata namin ngayon ( 6 months), makakauwi na ako sa katapusan ng Agosto kung sakali (yey!).  Medyo matagal na rin pala akong di nakakapagsulat ng maayos na post. Marami akong nasimulan pero di naman matapos. Andun lang sila sa drafts, naghihintay ng karugtong. At dahil wala naman kaming pasok ngayon, naisipan ko na lang na magrandom.

 *****

          Nadelay kami ng tatlong araw sa China dahil sa makapal na fog. Less than one nautical mile ang visibility kaya hindi kami makapasok ng Qingdao port. Yung fog siguro ang dahilan kung bakit yung mga fishermen nila eh napapadpad sa mga isla malapit sa Pilipinas. Tapos aangkinin nila. Anlabo mehn. Parang fog. Anlabo.

*****

Namumuo ang mga ulap sa malayo. Hindi namin alam na makapal pala na fog ang sasalubong sa amin.

         Pagkatapos namin ng discharging sa China eh agad naman kaming pumunta sa South Korea para sa bunkering (pagpapagasolina). Akala ko noon eh di naman matutuloy ang ilang naka-schedule na operations dahil na naman sa fog. Kinahapunan, nahawi naman iyon at sabay-sabay na nagsidatingan ang mga barge at service boat. Hindi magkamayaw ang lahat kung ano ang uunahin. Pero natapos naman iyon ng mga alas-dyes ng gabi at nakaalis kami ng Korea ng alas-sais ng umaga.

*****

          Nababadtrip ako sa sarili ko dahil nagsisimula na naman akong mag-procrastinate. Andami kong dapat gawin na hindi ko nabibigyan ng oras at madalas pinagpapaliban lang muna. Kahit na alam kong mas madami akong time na gawin iyon ngayon dito sa barko, di ko pa rin makuhang gawin. Nakakamiss tuloy ang mga study sessions namin ni Jan. Napapapursige ako. Sa ngayon sarili ko lang talaga ang kailangang magtulak sa akin.

*****

          Maraming nababadtrip sa bosun namin. Kabilang na ako. Pero di ako nagsasalita kung gaano ako kabadtrip sa kanya sa tuwing siya ang pulutan sa mga usapan. Not my thing. Nakakasawa kung puro si ganito si ganyan ang laman ng kwentuhan. Masyadong makatao.


*****

Nakakatuwang pagmasdan ang dagat. Parang salamin ng ulap. Naks!

          Kung gaano kalamig sa me Eastern Asia, grabe naman ang init malapit sa Equator. Kalmado naman ang dagat na parang nagiging salamin na ng mga ulap kung titingnan. Yun nga lang, ang iniiittt! Abot sing it!

*****

Bagong gupit. Selpi agad pagkatapos magbanlaw.

          Mag-aapat na buwan na rin pala akong hindi nakakapagpagupit, kaya kahapon, nagpagupit ako sa isa sa mga kasamahan ko. Pinabawasan ko lang ang gilid at tinira nya ang bandang tuktok. Voila! Undercut na daw. Konting haba pa at maitatali ko na ang buhok ko. Yung tipong Ariana Grande daw sa ponytail sabi ni Yccos.

*****

          Nagpa-contest pala ako sa mga kapwa ko marino. Tatlo lang ang nagpasa ngunit nakakatuwa naman ang pinagsusulat nila. Nagrequest pa ang isa na ipost ko daw dito ang mga iyon minsan. Bukas o sa makalawa, isa sa kanila ang makakatanggap ng $100. (yey!)

*****
 
Ang kalapati naming walang pangalan. Me kanin pa sa tuka.

          May alaga pala kaming kalapati ngayon sa barko. Apat silang galing Taiwan pero siya na lang ang huling natira sa kanila. Nakarating na siyang China, Korea at Papua New Guinea. Pero ayaw pang bumaba. Siguro dahil me melamine sa China, mers-cov sa S. Korea at malaria sa PNG. O dahil hinihintay pa rin niya ang pagbalik namin sa Taiwan. No one knows. No one knows.

*****
          Someone's creeping me out lately dito sa barko. Isa sa mga bagong kasamahan ko dito. He's giving me creepy stare at times. Subukan nya lang mang-assault, itatapon ko talaga siya sa dagat.


No, hindi siya yung tinutukoy ko. Me flashlight lang yan kaya ganyan.

           So far maayos naman ang lahat. Mas magaan ang mga trabaho ngayon dito kumpara sa dati kong barko. Ayun nga, naghihintay na lang ako ng ilang loading at discharging at uuwi na naman. Sana lang eh makapagbakasyon ako ng tatlo hanggang apat na buwan dahil bitin na bitin ang bakasyon ko nitong nakaraan (sabay katok sa kahoy).

Sofia



“How much? Quanto?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“That's expensive huh! Couldn’t it get any less?”

“Que?”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“But that's already in euros! Entiendo Ingles? Habla Ingles?

“No. No intiendo, no habla. Pero siento cinquenta es bueno para ti. Es bueno para mi.”

“What? Yo no intiendo. Yo hablo y intiendo Español un poco. Can I just speak English here?”

“Que?”






Ngumiti siya. May sinabi pang ibang hindi ko maintindihan. Ngumiti na lang din ako, sinubukang magsalita ng Ingles. Walang pagbabago. Hindi niya ako maintindihan. Limitado lang din kasi ang salitang Espanyol na alam ko. Muli siyang nagsalita, itinuro ang madilim na pasilyong malayo sa kinauupuan naming dalawa. Habitación, iyon lang ang naiintindihan ko. Kwarto. Mukhang ipinapahiwatig niya sa akin na mas mabuti kung sa kwarto na lang kami mag-usap.

Natatawa ako sa sarili ko. Bakit nga ba ako nakikipagtawaran sa babaeng ito? Sa pagkakaalam ko, pumunta kami dito sa bar upang uminom ng kaunting cerveza, at magpalipas-oras. Nang umupo kami at umorder ng maiinom, nagsimulang lumapit ang mga babaeng nakatambay kanina sa may malapit sa pintuan. May ilang umupo sa tabi namin, nakipagkwentuhan.

Me llamo Sofia. Y tu?

Ahh. Hola Sofia. My name? I am Froi. Me llamo Froi. Sinusubukan kong hukayin sa pinakasulok ng utak ko ang mga salitang iyon.

Kahit na madalas ay hindi ko siya maintindihan, nakukuha ko pa ring maunawaan ang ilan sa mga salitang binibigkas niya.

Taga-Ecuador daw siya. Dalawampu't dalawang gulang. Napadpad at nanirahan dito sa Barcelona simula nang siya ay dalagita pa lamang. Mas mabuti daw ang buhay niya dito, mas maayos, kumpara sa pinagmulan niyang bansa. Marami pa siyang sinabi, at karamihan doon ay hindi ko maintindihan.

Lumipas ang ilang minuto at napagod na yata siya sa mga pambungad na kwento at salita. Dinampi niya ang kaniyang mainit na labi sa pisngi ko, at may ibinulong na mga katagang di ko maunawaan. Naramdaman ko din ang dahan-dahang paglapat ng didib niya sa braso ko.

“Sofia, what are you doing?”

“Que?”

Humagikhik siya. Tanong lang din ang sinagot niya sa tanong ko. Muli siyang nagsalita ng Espanyol, at napagtanto ko na iyon ay tungkol sa kung magkano ang presyo kung ikakama ko siya.

“Sige na Froi, ako na sasagot niyan kung isandaan lang,” si Fitter.

“Okay 'ter, kakausapin ko muna kung papayag.”

“Quanto Sofia?”

“Ciento cincuenta minimo, dos cientos maximo.”

“Uhm, no ciento cincuenta... how about cien? Then vamos?

“No, no. Ciento cincuenta minimo.”

“Ayaw 'ter, gusto talaga wanpipty.”

“Sige lang, kausapin mo lang yan at mapapapayag mo din yan.”

Muli kong hinarap si Sofia. Inaalok ng isandaan. Hindi pa rin siya pumapayag, kaya pinagmasdan ko na lamang ang natutunaw na yelo sa inumin ko habang patuloy niya akong sinusuyo sa gusto niyang mangyari.

Napansin siguro niya na natahimik ako kung kaya't lalo siyang lumapit sa akin. Sa pagkakataong ito, tinuturo niya ang kanyang pisngi at niyayang akong humalik sa kanya.

Magiging masyado naman akong antipako kung hindi ko iyon gagawin, kaya't dinampi ko ang labi ko sa pisngi niya. Sa paglapit kong iyon, hindi ko maiwasang mapuna ang amoy ng pabango niya. Pinasidhi niyaon ang pagnanasa kong muli siyang halikan. Maya-maya, may binulong siya sa akin.

“Vamos a cuentas.”
 
“What Sofia? Que?”

“Yo y tu...en la habitación.”

Pagkasabi niya noon ay agad na kinuha ang mga kamay ko at nilagay iyon sa dibdib niya. Ito ang pangalawang pagkakataon na nakahawak ako ng dibdib ng babae. Mabilog ang mga iyon, malambot. Nag-init ang pakiramdam ko. Parang may dumaloy na kuryente mula sa kamay ko patungo sa buong katawan ko.

“Bueno? Si?”

 “M-muy bien! muy bien Sofia. But I won't if it's one hundred fifty. I should be one hundred. Cien.”

Tinanggal niya ang mga kamay ko sa dibdib niya.

“No cien. Ciento cincuenta.”

Uminom ulit ako sa baso na nangangalahati na sa alak. Wala na. Hahaba lang ang usapan. Hindi rin naman papayag si Sofia sa gusto ko.

 Muli niya akong niyaya at tinuro ang madilim sa pasilyo sa isang sulok ng bar. Ngunit umiling lang ako. Maganda si Sofia, ngunit masyadong mahal. Nagtanong ulit siya kung gusto ko ngunit humindi na ako. Pumunta lang kami dito upang uminom.

Lumipas ang ilang minuto na tahimik ako. Napansin niya iyon at kusa na siyang lumayo at pumunta sa grupo ng iba pang mga babaeng naghihintay sa maalok na customer.  

Habang inuubos ang nalalabing alak sa baso ko, matama ko silang pinagmamasdan. Silang naguumpukan malapit sa may pintuan at patuloy na naghihintay sa kung sino ang maaaring bigyan ng panandaliang kaligayahan.

Sa grupong iyon pinako ko ang tingin ko kay Sofia. Katulad ng iba pa niyang kasama, nakangiti siya ngunit hindi tuwa ang makikita sa mga mata niya. Ang nakikita ko lamang sa kanya ay pagkainip, at pagnanais na umalis sa lugar na iyon.

Sa patuloy kong pagmamasid sa kanya, sa pag-iisip at pagtatanong sa sarili, bigla akong nakaramdam ng panlulumo.