Five Things To Do When Boredom Strikes On Board Froi Dencio 00:27

          Boredom happens to anyone. It's a fact. No matter who or wherever you are, there will always be a time that you don't actually have anything to do (aside from breathing). Or you get tired of doing things over and over again. 

          When you are working on board a vessel, boredom is quite worse than when you are working on land. Imagine floating in the middle of the sea seeing nothing but water and clouds for days. Imagine talking to the same person and hearing the same stories for six or nine months. Imagine people watching the same movies again and again that you can already recite the script of the characters. Imagine eating the same food for weeks. 

           Things like that will continue to pester your very existence and then you'll arrive to the point when you can say that sea life is boring. That your job sucks. And eventually, that you are losing your mind and a little more things will turn you insane.

            Of course you will go nuts if you keep on thinking on how boring it is to be a seafarer. Therefore, you have to find a way to make your life for few months at sea a little bit exciting, or if not, less boring. There are books that you can read, games that you can play and areas where you can do some workout. You can also do some music jam (most of the ships have band set) or belt "My Way" to your heart's content without fearing for your life.

           Most of all, there is the Internet (thanks to the technological advancements in seafaring). You can browse, chat, share pictures, post videos, send message, among others. Some ships have strong internet connections that you can even make video calls to your friends or family at home. Sadly, younger generation of seafarers nowadays prefer to stay inside their cabin and face their laptops most of the time than to interact with other crew members.

            Anyway, I already mentioned several things that you can do on board to make your time worthwhile. If those things are not enough, you can do the following when boredom strikes:

             1. Take a selfie, duofie or groufie. Let's face it. It's fun posing for the camera. You might project a serious face, a wacky one or both, but you enjoy the idea of taking pictures of yourself. You may get tired of your crew mate's faces but keeping some photos with them will make you remember your days together and will  provide some crazy throwbacks in the future.

Duofie pa more!

Alamin kung sino ang original bearer ng "The Mole"

             2. Organize a pool party. Make sure to get the approval of higher officers especially the Captain if you are going to organize a pool party. You can also ask the galley department to prepare some drinks/foods. If approved, take off your clothes and dive. Anyways this is applicable to ships with small swimming pools. Don't ever dive if there is none. Ano yun adik lang?

              3. Grow an indoor plant. For those who love plants, you can try your luck growing a small plant inside your cabin as long as it is not an endangered species, something that brings disease or a coconut. 

Dati tatlo lang ang dahon ni Panfilo. Ngayon siyam na!

             4. Encourage your crew mates to show their talents and make impromptu shows from time to time. 

             5. Make a music video. If you come across the latest dance craze or trending songs, why not make an MV or record yourself while lip syncing? Below is our version of Watch Me (Whip/Nae Nae) by Silento.  Note: No animal was hurt during the shooting process nor any international law was violated.

          I only mentioned five here but there will always be a thousand ways to do when you feel that boredom is engulfing most of your head. All you need to have is a part of humor, a part of resourcefulness, a part of pakikisama and a perspective of positivism that is innately a Filipino trait that makes us smile despite the odds converging against us. So boredom? Bring it on! I definitely have a lot of tricks  to counter you. :)

Random: Sala sa Init at Lamig Froi Dencio 23:13

Ang gyro compass, bow.

           Mag-aapat na buwan na ako sa barko. Katulad ng dati kong ginagawa, magsisimula na akong magbilang ng natitirang araw ng pananatili ko sa dito. At dahil mas maikli na lang ang kontrata namin ngayon ( 6 months), makakauwi na ako sa katapusan ng Agosto kung sakali (yey!).  Medyo matagal na rin pala akong di nakakapagsulat ng maayos na post. Marami akong nasimulan pero di naman matapos. Andun lang sila sa drafts, naghihintay ng karugtong. At dahil wala naman kaming pasok ngayon, naisipan ko na lang na magrandom.

 *****

          Nadelay kami ng tatlong araw sa China dahil sa makapal na fog. Less than one nautical mile ang visibility kaya hindi kami makapasok ng Qingdao port. Yung fog siguro ang dahilan kung bakit yung mga fishermen nila eh napapadpad sa mga isla malapit sa Pilipinas. Tapos aangkinin nila. Anlabo mehn. Parang fog. Anlabo.

*****

Namumuo ang mga ulap sa malayo. Hindi namin alam na makapal pala na fog ang sasalubong sa amin.

         Pagkatapos namin ng discharging sa China eh agad naman kaming pumunta sa South Korea para sa bunkering (pagpapagasolina). Akala ko noon eh di naman matutuloy ang ilang naka-schedule na operations dahil na naman sa fog. Kinahapunan, nahawi naman iyon at sabay-sabay na nagsidatingan ang mga barge at service boat. Hindi magkamayaw ang lahat kung ano ang uunahin. Pero natapos naman iyon ng mga alas-dyes ng gabi at nakaalis kami ng Korea ng alas-sais ng umaga.

*****

          Nababadtrip ako sa sarili ko dahil nagsisimula na naman akong mag-procrastinate. Andami kong dapat gawin na hindi ko nabibigyan ng oras at madalas pinagpapaliban lang muna. Kahit na alam kong mas madami akong time na gawin iyon ngayon dito sa barko, di ko pa rin makuhang gawin. Nakakamiss tuloy ang mga study sessions namin ni Jan. Napapapursige ako. Sa ngayon sarili ko lang talaga ang kailangang magtulak sa akin.

*****

          Maraming nababadtrip sa bosun namin. Kabilang na ako. Pero di ako nagsasalita kung gaano ako kabadtrip sa kanya sa tuwing siya ang pulutan sa mga usapan. Not my thing. Nakakasawa kung puro si ganito si ganyan ang laman ng kwentuhan. Masyadong makatao.

*****

Nakakatuwang pagmasdan ang dagat. Parang salamin ng ulap. Naks!

          Kung gaano kalamig sa me Eastern Asia, grabe naman ang init malapit sa Equator. Kalmado naman ang dagat na parang nagiging salamin na ng mga ulap kung titingnan. Yun nga lang, ang iniiittt! Abot sing it!

*****

Bagong gupit. Selpi agad pagkatapos magbanlaw.

          Mag-aapat na buwan na rin pala akong hindi nakakapagpagupit, kaya kahapon, nagpagupit ako sa isa sa mga kasamahan ko. Pinabawasan ko lang ang gilid at tinira nya ang bandang tuktok. Voila! Undercut na daw. Konting haba pa at maitatali ko na ang buhok ko. Yung tipong Ariana Grande daw sa ponytail sabi ni Yccos.

*****

          Nagpa-contest pala ako sa mga kapwa ko marino. Tatlo lang ang nagpasa ngunit nakakatuwa naman ang pinagsusulat nila. Nagrequest pa ang isa na ipost ko daw dito ang mga iyon minsan. Bukas o sa makalawa, isa sa kanila ang makakatanggap ng $100. (yey!)

*****

 

Ang kalapati naming walang pangalan. Me kanin pa sa tuka.

          May alaga pala kaming kalapati ngayon sa barko. Apat silang galing Taiwan pero siya na lang ang huling natira sa kanila. Nakarating na siyang China, Korea at Papua New Guinea. Pero ayaw pang bumaba. Siguro dahil me melamine sa China, mers-cov sa S. Korea at malaria sa PNG. O dahil hinihintay pa rin niya ang pagbalik namin sa Taiwan. No one knows. No one knows.

*****

          Someone's creeping me out lately dito sa barko. Isa sa mga bagong kasamahan ko dito. He's giving me creepy stare at times. Subukan nya lang mang-assault, itatapon ko talaga siya sa dagat.

No, hindi siya yung tinutukoy ko. Me flashlight lang yan kaya ganyan.

           So far maayos naman ang lahat. Mas magaan ang mga trabaho ngayon dito kumpara sa dati kong barko. Ayun nga, naghihintay na lang ako ng ilang loading at discharging at uuwi na naman. Sana lang eh makapagbakasyon ako ng tatlo hanggang apat na buwan dahil bitin na bitin ang bakasyon ko nitong nakaraan (sabay katok sa kahoy).

Of Landlubbers, Shellbacks and Pollywogs Froi Dencio 09:23

 

''Be it known to all ye who enter my Realm,

that on this day this sailor was initiated

into the Solemn Mysteries of the Ancient Order of the Oceans

on board the ship Gigira Laitebo

...and in Latitude 00°00' and Longitude 137°40' East,

be it remembered by all ye Mermaids, Sea Serpents, Whales, 

Sharks, Dolphins, Skates, Eels, Lobsters, Crabs, Shrimps, Pollywogs,

Ice Worms, Passengers and Landlubbers...

...that when ye are honoured by his presence, 

ye shall treat him with the respect that is due to one of my Trusty Shellbacks

than which no respect is greater because by him and by his forefathers were many new,

Whereof nor you nor any of you may to the contrary

as ye answer at your peril."

                 

Neptunus Rex           

      We crossed the equator on April 7, 2015, and that was my first time. Who would think that an ancient tradition still exists on modern merchant vessels? The pictures below will show how the three newly joined crew members turned from slimy pollywogs to King Neptune's Trusty Shellback.

 

Everyone, look! Someone's coming!

Akala namin kung sino. Si Fairy godmoth...este si King Neptune pala.

 

Magbigay-pugay tayo sa hari ng karagatan! All hail King Neptune!

...and there the three pollywogs knelt.

With my magic wand...err, trident, I hereby command thee to perform the rituals.

And then King Neptune made us drink some sort of nasty liquid.

I will toss these coins into the pool. Bring these to me and prove that you are worthy of becoming my trusty Shellback.

At lumusong kami sa tubig, kinuha ang coins gamit lang ang bibig. Dun nauso ang sisid marino.

Sa kabilang dako, King Neptune's subjects were doing some photo shoot while we were having a hard time getting the coins.

Matapos ang ilang taon, nakuha rin namin ang coins at nagsimula na ang piging! De, papiktyur pala.

 

Kasabay din ng pagdiriwang na iyon ang paglusong ng lahat sa tubig.

 

At marami pang papiktyur sessions.

At last, I'm a full-pledged Shellback. Hawak ang aking certificate, nabilad ako sa araw. Mainit. Seryoso.

       

    

Suez Canal Transit Froi Dencio 01:59

One Last Passage Before Home

Our vessel during the northbound transit

   This is it.

      This is the time when the real countdown to home should begin. January next year would be a very busy month for us. Our ship is scheduled for dry dock in Qatar during that time. Luckily, we won’t be on board when everyone is dissecting the vessel, when everyone is changing her spare parts or painting and greasing some of her machineries, which, is actually the goal of this dry dock thing.

      Last night, our Croatian third officer showed us the updated schedule of our disembarkation next month. According to the email, our disembarkation which is supposedly on the third week of January was rescheduled on the first week (yay!). Imagine the excitement of my crewmates when they received the news. Still, we have to bear in mind that it could be changed, unless we already have our plane tickets or unless our relievers start knocking on our cabin doors.

A rare shot of our vessel in the canal. See those five domes? I sometimes imagine them as giant dumplings, only stuffed with LNG.

      Anyway, this blog post is not about our impending goodbyes to our floating home and workplace. I actually want to write something about a well known canal in Egypt, the Suez Canal. We will be transiting there on the twelfth of December and that would be my last canal passing for this voyage. And with that transit, I guess that would mark the beginning of my countdown.

One of the prominent structures in the southern entrance of the canal is this building, the Badr Mosque.

      So, let’s try to have a closer look to the history, geographical location and relevance of the Canal, and of course, some of my moments during the transits.

      Basically, the canal was built to connect the Red Sea and Mediterranean Sea. But during the old times, canals that were dug from east to west connect the two seas through the branches of the Nile river. It is said that this concept dated since the time when pharaohs ruled Egypt and not until 1799 when the first efforts were made to build a modern canal from the Egypt expedition of Napoleon Bonaparte. Bonaparte believed that such canal would inflict trading dilemmas to the English, specially when the French take hold of the shortest route to the east. (Nice one, Mr. Bonaparte).

      It is only in the mid-1800 when a successful attempt was made by Ferdinand de Lesseps, a French diplomat and engineer to build a canal when he managed to gain support from Said Pasha, the Egyptian viceroy, for the project. Thus, in 1858, the "Compagnie Universelle du Canal Maritime de Suez" (Universal Suez Ship Canal Company) was formed to start the  construction of the canal and become the authority for its operation.Since then, the company was owned by Egyptian and French interests, but the ownership would be taken over by the Egyptian government after 99 years.

      The actual building of the canal began on April 25, 1859. On November 17, 1869, it was opened for ships that will be transiting between the Red and Mediterranean Seas. The canal was closed for five times mainly because of conflicts and other political reasons. However, it was reopened for navigation on June 5, 1975.

          You might wonder about the total length of the canal. Well, it extends from end to end a total of 101 miles (162 km), and the average time for passage, usually by convoy (2 southbound and 1 northbound daily, maximum 40 ships per convoy except the 2nd southbound has a maximum of 15 vessels)  is 14 hours for the southbound and 10 hours for the northbound. I find it surprising that almost every Egyptian mooring men that I met know about the Suez Canal facts and figures, such as these.

      The northern or Mediterranean entrance of the canal is situated at Port Said and the southern or Red Sea entrance is at Port Tewfik. During the beginning and the end of the transit, these two ports are the prominent and busy areas on both ends of the canal. The canal also cuts through three inland lakes namely, Lake Timsah, the Great Bitter Lake and the Little Bitter Lake.

Ships usually anchor for few hours inside the Bitter Lakes during the southbound transit. I just can’t help but wonder why these two inland lakes were named ‘bitter.’

      Transiting northbound, you can see lush greeneries and residential areas on the western side. On the eastern side however, sand dunes and hills extend farther north. You might also be able to see trucks and other heavy duty vehicles on the eastern side. One mooring man told me that a project is ongoing to widen and deepen the canal to accommodate more vessels per day.

Naks. That was me while we were on the Great Bitter Lake anchorage.

      During the canal passage, we are either on duty doing hand steering on the bridge or having our rest for the day until our watch time. Though we don’t have all the time to do sightseeing, we still manage to catch a glimpse of what life is like on the canal. From time to time, you can see small barges crossing the canal from one side to the other and some fishing boats drifting for hours especially inside the lakes. We are also able to buy some Egyptian handmade souvenirs, even if we are not leaving the ship, since mooring men that come onboard sell various items ranging from figurines to cheap electronic devices.

Mooring men usually bring with them some items that you can buy depending on agreed prices. So every time they come on board, we show them the Pinoy ‘tawad’ skills.

      With the strategic location of the Suez Canal, it plays an important role in trading, much more in the maritime industry. Almost 8% of the world’s sea trade takes place on the canal. And since it practically provides shortcut route from east to west, it thus enable vessels passing through it that carry cargoes to different parts of the world to save both time and money.

      I find it funny that the concept of the modern-day Suez Canal started with the whim of giving problems to other people. Nevertheless, this man-made waterway has gone through time and became witness of some of the world’s historical events . Today, it continues to provide efficient route to connect east from west, a feat made possible by minds from the past.

      So where am I again?

      Okay. Let me begin my countdown.

Our ship approaching the southern entrance. Few minutes of steering and we are out to the Red Sea.

 

Sources: Lloyd’s Maritime Atlas of World Ports and Shipping Places, 27th Edition

             Suez Canal Authority (2008). The Canal. Canal History. Retrieved January 10, 2014, from the SCA website: http://www.suezcanal.gov.eg/sc.aspx?show=8

              Amanda Briney (2014). Suez Canal Connects the Red Sea with the Mediterranean Sea. Retrieved January 10, 2014, from About.com website: http://geography.about.com/od/specificplacesofinterest/a/suezcanal.htm

Photos: Courtesy of my crewmates Jasper and Lei Ming

All is Swell Froi Dencio 21:20

      Nagsimula akong bumangon mula sa aking higaan. Alas tres kwarenta na ng madaling araw. Ilang minuto nalang at papanhik na ulit ako sa bridge upang mag-duty. Naghikab, iniunat ang mga braso. Hindi ako nakatulog ng maayos dahil na rin siguro sa madalas na paggulong ko sa higaan. Matatanggap ko pa na ako ang may kasalanan sa pagkapuyat ko kung ako mismo ang gumagalaw habang sinusubukan na makaidlip subalit hindi iyon ang nangyari. Dahil sa paggalaw ng barko, anuman ang pilit ko na makatulog ng maaga, ang pagbangon ko nang umagang iyon ay dala na lamang ng pag-iisip na kailangan kong magtrabaho, bagaman ang katawan ko ay nagpupumilit na mamaluktot sa hinihigaan ko. Dinilat ko na ang aking mga mata at binuksan ang ilaw sa gawing ulunan ko.

      Powtek. Ang hirap kapag ganito ang panahon. Hindi naman talaga bumabagyo sa rutang dinaraanan namin dito sa Mediterranean. Marahil ay dala lang ito ng papalapit na taglamig, na damang-dama na rin namin dahil sa pagbaba ng temperatura sa loob at labas ng akomodasyon. Sa kabila ng kagustuhan ng katawan ko na muling mamaluktot, inipon ko ang lahat ng aking lakas upang labanan iyon. Tumayo ako at dumeretso sa CR, binasa ang mukha at nanalamin. Maga na talaga ang mga mata ko at halata dahil sa mga namimintog kong mga eyebags.

      Matapos iyon ay isinuot ko na ang aking boiler suit. Medyo sumikip na rin dahil siguro sa madalas na paggamit ko ng dryer. O dahil nadagdagan na naman ng ilang kilo ang timbang ko, Sa lahat ng bagay kasi bakit kaya ang pag-adjust ng timbang ang napakahirap? Nagumpisa na sana akong mag-gym nitong nakaraang buwan subalit nahinto na naman ngayong Nobyembre. At kahit na isang kapat na tasa nalang ng kanin ang kinakain ko, nadadagdagan pa rin ang timbang ko.

      Alas tres singkwenta y singko na. Dali-dali akong pumunta sa elevator at pinindot ang button paakyat  sa bridge. Pagdating ko doon, mas ramdam ang galaw ng barko dahil sa swell. Katulad ng lagi naming ginagawa bago matapos ang oras ng paggwardiya ng papalitan ko, nagkwentuhan muna kami ng ilang minuto. Konting balita tungkol sa susunod na pwerto, konting tsimis tungkol sa ilang kasamahan namin sa barko. Wala namang ibang barko sa malapit, madilim at natatabunan ng mga ulap ang buwan at mas lalong lumaki ang mga swell ngayong umaga ang dinagdag niya sa mga sinabi niya bago siya umalis. Naiwan akong kasama ang primero opisyal na Romanian na hindi ko man lang makakwentuhan. Naiwan akong nakatanaw sa malayo, nagbabakasakaling may makitang target subalit lumipas lang ang oras na walang sumusulpot na ilaw at sinisikap na maiaayos ang sarili sa pagkakatayo dahil sa patuloy na paggalaw ng barko.

      Sa mga ganitong sitwasyon maraming pumapasok sa utak ko. Marami akong naaalala, naiisip na mga bagay na hindi ko na dapat iniisip. Katulad na lang ng nangyari sa Barcelona. Masaya ako nang lumabas ng gabing naroon ako, kahit na napagod kami dahil sa dami ng provision na kailangan hakutin at dalhin sa loob ng akomodasyon. Subalit bumalik ako sa barko na mabigat ang loob, nakokonsensya. Marahil may mga bagay na mas mabuting hinding gawin. Ilang araw din iyong bumagabag sa akin. Sinusubukan kong isulat nitong nakaraang araw ngunit hindi ko pa magawa.  Sa tingin ko darating din ang araw na magagawa ko. Mabuti na lang din at nakausap ko ang matalik kong kaibigan tungkol doon. Anuman ang nangyari, mas mahalagang nakaikot ako ng ilang oras sa lugar na noon ko pa pangarap na marating.

      Naalala ko bigla na nagsimula na pa lang mag-ayos para sa Pasko ang mga kasamahan ko kagabi. Nag-aalala ako na baka natumba na ang Christmas Tree na inayos nila sa recreation room. Nakakatuwa rin palang isipin na kahit magkakaiba kami ng ugali, nagkakaroon ng di pagkakaintindihan at minsan sitahan, may mga pagkakataon pa ring payapa at nagkakaisa kami. Natawa na lang din ako sa naging resulta ng paglalagay nila ng dekorasyon sa recreation room. Nagmistula itong cabaret tulad nga ng sinabi ng isa kong kasamahan dahil sa dami ng nakasabit sa kisame.

      Hindi na ako nagbigay pa ng anumang komento nang sinabi iyon ng kasama ko. Nakakahiya naman na hindi na nga ako tumulong sa pagaayos, may sasabihin pa akong kung ano sa naging itsura ng recreation room. Ang mahalaga, maaga pa ay ramdam na ng mga tao sa barko ang diwa ng Pasko.

      Bigla akong tinawag ni primero. I-check ko daw gamit ang largabista kung ano ang nasa pabor dahil may target na nakikita sa radar. Agad naman akong tumalima, at nakita ko nga na may barko kaming makakasalubong. Sinabi ko iyon sa kaniya at pagkatapos ay bumalik sa pwesto ko kanina at muling nagmunimuni.

      Kailangan ko palang magtipid pa para sa mga plano kong gawin sa pag-uwi ko sa susunod na taon. Gusto kong mapuntahan ang ilan sa mga magagandang lugar sa probinsiya namin at niyaya rin ako ng mga kabatch ko sa kani-kanilang mga lugar. Magiging limitado lang ang free time ko kapag nasa Pilipinas na ako kaya mas mabuti na sigurong maaga pa lang ay gumawa na ako ng schedule sa mga gagawin ko pag-uwi.

      Natutuwa ako sa kakaisip ng mga nabili kong souvenir sa Barcelona at Suez. May mga nabili na rin akong souvenir nitong nakaraang taon kaya malamang ay ipampapasalubong ko nalang ang ilan sa mga nabili ko ngayon. Hindi ko alam pero nasisiyahan akong magbigay sa mga kaibigan ko. Nakakatuwa lalo na kung alam mong pinapahalagahan nila ang binibigay mo.

      Sandamakmak na namang training ang kailangan kong kunin pag-uwi. Mag-aayos ng ilang papeles at dokumento. Buwis buhay na pag-ikot sa Metro Manila sa pagaasikaso ng mga iyon. Sa paulit-ulit na paggawa noon, halos nasanay na rin ako. Excited na rin akong bumalik sa Cavite para sa ilang training. Baka imbitahin ulit kaming magbigay ng talumpati para sa mga bagong kadete sa Institute.

       Lumilipad nga talaga ang isip ko habang nakatayo sa bridge at hinihintay na matapos ang oras ng duty ko. Hindi lang iyon ang mga naiisip ko, kundi marami pa sa loob ng apat na oras. Habang nakatanaw ako sa malayo, napangiti ako sa mga maaaring mangyari sa paguwi ko. Maalon pa rin ang dagat. Patuloy pa rin kaming dinuduyan at hindi ko alam kung kailan magtatapos iyon at magiging kalamado ang dagat. Mamaya bababa nanaman ako, magtatanong kay bokyo kung ano pa ang gagawin sa araw na ito, magpapahinga at babalik na naman sa duty mamayang alas kwatro. Paulit-ulit lang ang routine sa bawat buwan, minsan may mga mabibigat na trabaho o nakakapagod na operasyon, ngunit lilipas lang din iyon. Katulad ng swell na dumuduyan sa amin ngayon, bukas o sa makalawa, mawawala at lilipas din ng hindi namin namamalayan.

The Perks of Being Onboard Froi Dencio 10:35

 

     Five months and twenty-seven days na lang! Yun na lang at makakauwi na. Alam kong maaga pa para bilangin ko ang mga araw kung kelan ako makakabalik ng Pinas, pero dahil sa nakakabaliw na mga pagkakataon at sitwasyon ko sa barko ay di ako magkamayaw sa pagbilang ng naekisan ko nang mga petsa sa kalendaryo ko sa kabina. Halos tatlong buwan pa lang ako pero nakakaewan na. Nakakaewang mga kasama at klima ng panahon. Nakakaewang schedule at mga dapat at gustong gawin. Mabuti na lang at nabibigyan ko ang sarili ko ng oras para magmuni-muni at mag-emote kahit papaano.

*****

    

     Nung nakaraang araw kagagaling lang namin sa Ras Laffan, Qatar. Susmeng init at halos kapusin ako ng hininga sa tuwing lumalabas ako ng akomodasyon. Mabuti na lang at umiihip ang hangin sa pwerto. Pero kahit na umupo ka lang sa labas ay maliligo ka talaga sa pawis. Mas matindi naman ang init nung nakaraang araw sa Fujairah, UAE. naglalaro sa pagitan ng 35 degrees at 40 degrees Celsius ang temperatura. Hindi pa kasagsagan ng init at ang lahat ay nag-eexpect ng mas mainit pang panahon sa Agosto. The hell talaga ang init. Pinapanood ko nalang ang lagablab ng apoy na lumalabas sa vent mast ng vapor line sa pwerto. Bawal kumuha ng litrato sa labas ng barko, pero nakuhaan ko naman ng panakaw ang nagaapoy na haliging iyon.

*****

     Ilang araw nang mabagal ang internet sa barko. Ayokong manisi ng ibang tao pero ramdam ko na ang isa sa mga dahilan ng pagbagal nito ay ang pagda-download ng iba naming kasamahan ng kung anu-anong files. Hindi nila marealize na limited lang ang bandwidth namin. Kahit FB tuloy mahirap nang i-open.

*****

  

     Marami akong dinalang libro sa barko, kahit alam kong may library na dun. Nakakatempt naman kasi dahil angmumura ng libro nung isang beses napadaan ako sa Booksale bago ako sumampa. Matatapos ko na ang Man Seeks God ni Eric Weiner pero kailangan ko pa ang konting pagpupursigi na basahin ang Spanish Lesson book na nabili ko. Gusto kong matuto ng Spanish dahil madalas kamng bumyaheng Spain at para di ako matameme kahit papaano sakaling lumabas kami upang magshoreleave.

******

      Isa sa mga dahilan kung bakit ayaw kong i-add sa FB ang mga kasamahan ko sa barko ay dahil sa pagiging pakialamero nila sa posts ko. Madalas kasi akong magpost ng mga lines na pumapasok sa kukote ko. At automatic naman ang paglalagay nila ng mga nonsense na banat at pagpi-pyestahan ang wall ko.

******

     Nababadtrip na ako sa isa sa mga kasamahan ko. Konti na lang talaga at masasapak ko na talaga siya. Sa bawat araw ba naman na nagkakasalubong kami isa at iisang salita ang mahilig niyang ibanat. Alam kong nagta-try lang siyang maging cool pero masyado nang monotonous ang sinasabi niya. Nakakakulili na. At hindi pa nakakatawa. I just wonder kung nakukulili rin ba siya sa sinasabi niya.

******

    Etong isa ko namang kasama malakas ang tama. Lahat ng sasabihin detalyado pero mali naman. Kapag may iku-kwento ka may dagdag din siya, ieexplain pa. Nung nakaraang linggo may kakwentuhan ako tungkol sa Naruto at sumabat siya. Dumagdag ng mga detalye sa kwento na mali naman. Yung Game of Thrones daw tapos na niyang panoorin at napanood na niya ang pinakaending, kahit na Season 4 pa lang nagtatapos. Dami ding sinasabi kapag nasa trabaho kami. Konti na lang din at masasapak ko na ang taong ito.

******

 

     12-4 ang duty ko sa barko. As usual, tumatambad sa akin sa tuwing aakyat ako ng bridge ang tank dome. Maliban pa roon at sa horizon, wala na akong ibang nakikitang bago. Mga fishing boats at mga makakasalubong na barko. Sa gabi naman eh mga bituin sa kalangitan. Sana minsan maiba naman. Sana me makita ako kahit isang beses na sirena o syokoy man lang.

******

     Ang hirap palang magjoke sa English, lalo na kung iaattempt mo na itranslate ang mga Pinoy na jokes sa English. Sinubukan kong magjoke sa ka-gwardiya ko in English (since Romanian ang kasama ko) pero di sya natawa. Nagkaroon lang ng awkward silence sa pagitan naming dalawa. Mabuti na lang at isang beses me naisip ako. Dun ko lang siya napatawa nung di ako nagtry-hard magtranslate.

******

      Ilang buwan pa ang gugulin namin sa barko kaya napagdesisyunan namin ng isa kong kabatch na nakasama ko ngayon, si Jan na mag-aral at magreview tungkol sa kanya-kanyang field. Marine Engineering siya at Marine Transportation naman ako. Gumawa kami ng schedule para mapag-aralan ang mga iyon, kasama ang review sa Mathematics at Physics (na madalas siya ang nagtuturo sa akin dahil olats ako sa ganun). Nag-agree naman siyang matuto ng tungkol sa field ko kaya madalas na rin siyang tumambay sa kwarto ko para magkaron kami ng discussion pagkatapos ng trabaho namin. Sa totoo lang tamad akong mag-aral pero mabuti na lang at nariyan siya na masigasig sa pagaaral. Hopefully, matatapos ang kontrata namin na di kinalawang ang utak namin at nagamit namn ng maayos ang panahon sa kabila ng nakakaewang sitwasyon namin sa barko.